งวิญญาณ ส่วนซุนกู่นั้นต้องการที่จะอยู่ในหลุมปีศาจต่อไป
ลู่เฉินไม่บังคับให้อยู่ต่อ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายถูกตนจับมาแล้ว ดังนั้นชายหนุ่มจึงให้เข้าไปยังหลุมปีศาจ คอยสังเกตการณ์อยู่ที่หลุมปีศาจต่อไป
ลู่เฉินจึงนำฟาเทียนออกไปจากที่นี่ ส่วนซูฮวาอวิ๋นและเจ้าเมืองฮวาเทียน ทั้งสองจึงได้แต่มองอีกฝ่ายเดินจากไป
เมื่อทั้งสองเดินออกไปได้ไกลระยะหนึ่ง ผู้เฒ่ามู่ก็ปรากฏตัว เจ้าเมืองฮวาเทียนและคนอื่น ๆ เอ่ยขึ้นมาด้วยความเคารพ “ผู้เฒ่ามู่”
ผู้เฒ่ามู่พึมพำออกมา “สำนักเก้าสุขสงบนั้น ดูเหมือนว่าจะกลายเป็นสำนักหนึ่งที่แกร่งแข็งในมหาทวีปจิ่วโหยวนี้อีกครั้งเสียแล้ว”
“ผู้เฒ่ามู่ ท่านบอกว่า สำนักเก้าสุขสงบ?” เจ้าเมืองฮวาเทียนแปลกใจ
“เขาคือสำนักเก้าสุขสงบ และเขาแข็งแกร่งเช่นนั้น ข้าคิดว่าสำนักเก้าสุขสงบจะต้องน่ากลัวขึ้นมากแน่” ผู้เฒ่ามู่วิเคราะห์
เจ้าเมืองฮวาเทียนและคนอื่น ๆ ต่างก็เห็นด้วย
ผู้เฒ่ามู่มองไปยังภูเขาราตรีอีกครั้งก่อนจะพูดออกมา “พวกเราไปกันเถอะ!”
ทุกคนขานรับแล้วจึงถอยออกไป
…
ขณะที่กำลังเดินทางกลับนั้น ฟาเทียนมองไปยังลู่เฉินด้วยความแปลกใจ “ผู้อาวุโส เช่นนั้นต่อไปพวกเรา…?”
“ข้าคิดว่าสำนักเหมันต์สงัดน่าจะรอให้ข้าไปจัดการพวกเขา”
คำพูดของลู่เฉินทำให้ฟาเทียนรู้สึกประหลาดใจ “หมายความว่าผู้อาวุโสจะไปสำนักเหมันต์สงัด”
“ก็ควรไป” ชายหนุ่มพูดกับฟาเทียน
ควรไป?
ฟาเทียนไม่รู้ว่าผู้อาวุโสหมายความว่าอย่างไร แต่ลู่เฉินพิ
