จารณาตนเองแล้ว ว่าลำพังอาศัยพลังในตอนนี้น่าจะสามารถก่อกวนสำนักเหมันต์สงัดได้ประมาณหนึ่ง
ดังนั้น ลู่เฉินจึงจัดการอารมณ์ของตน และออกไปจากที่นี่โดยไม่พูดอันใดมากนัก
…
หนึ่งวันผ่านไป ชายหนุ่มออกมาจากป่าราตรีสมุทรได้เพียงไม่นาน ก็มีคนกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวออกมา
คนเหล่านี้มีไอมารสว่างวาบออกมา
ผู้ที่เดินนำมาคนแรกกล่าวออกมาด้วยความเคารพ “ท่านหมอเทวดาลู่ เจ้าสำนักเราขอเชิญท่าน”
“พวกเจ้าคือ?” ลู่เฉินกวาดสายตามองคนแปลกหน้าเหล่านี้
“ภูเขามารราตรี”
เมื่อลู่เฉินขานรับแล้วจึงเผยรอยยิ้มออกมา “ว่าอย่างไร? เจ้าสำนักของพวกเจ้าจัดการเรื่องภายในสำนักเรียบร้อยแล้วหรือ?”
“เจ้าสำนักบอกว่า จำเป็นต้องให้ท่านไปเยือนสักครั้ง” ศิษย์ผู้นั้นร้องขอออกมา
“ก่อนหน้านี้ ข้าเคยพูดกับเจ้าสำนักพวกเจ้าแล้ว รอให้นางจัดการคนเหล่านั้นในสำนักให้เรียบร้อย ข้าจึงจะสามารถกลับไปรักษาอาการป่วยให้นางได้” ชายหนุ่มแสยะยิ้ม
ศิษย์ผู้นั้นลังเลก่อนจะพูดออกมา “ท่านลองดูจดหมายฉบับนี้ก่อนเถิด”
เมื่อพูดจบ คนคนนั้นก็ส่งมอบจดหมายที่ถูกปิดผนึกเป็นอย่างดีให้ชายหนุ่ม
ลู่เฉินมองอยู่ครู่หนึ่ง จดหมายฉบับนี้มีเพียงเขาที่สามารถเปิดได้ มิเช่นนั้นหากพยายามที่จะเปิดมัน เนื้อหาด้านในก็จะถูกทำลาย
เขาแปลกใจ เหตุใดอีกฝ่ายจึงต้องทำเรื่องที่ดูลึกลับเช่นนี้
ชายหนุ่มนำจดหมายฉบับนั้นขึ้นมาดู
เมื่อจดหมายฉบับนี้ถูกเปิดออก รูปภาพก็ปรากฏขึ้นมาต่อหน้าเขา
“คุณชายลู่” นั่น
