คือเสียงของเจ้าสำนักหญิงแห่งภูเขามารราตรี ทว่ารูปภาพนั้นดูเลือนรางเพราะรอบกายนางเต็มไปด้วยไอมาร
ลู่เฉินพึมพำ “เหตุใดจึงมีไอมารมากมายเช่นนี้?”
“เมื่อท่านเห็นสิ่งนี้ นั่นหมายความว่า ข้าและผู้คนระดับสูงบางคนในภูเขามารราตรีถูกกักขังอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่ง และสถานที่นั้นรอบด้านเต็มไปด้วยผู้ฝึกวิถีมารที่หมกมุ่น และยิ่งพวกเขาอยู่ภายใต้การควบคุมของอาจารย์เถียนอวิ๋นเมิ่ง ดังนั้นตอนนี้พวกเราจึงทำได้เพียงหลบเลี่ยงพวกเขา”
ลู่เฉินคิดไม่ถึงว่าเจ้าสำนักผู้นี้จะถูกผู้ใต้บังคับบัญชาของตนกักขังเอาได้
แต่เหตุการณ์ด้านหลังนั้นทำให้เขารู้สึกสนใจมันขึ้นมา
เพราะเจ้าสำนักผู้นี้บอกเขาว่ารอบกายนางมีสิ่งของประหลาดปรากฏออกมามากมาย ทั้งมีไอมารหนาแน่นมาก
ยิ่งผู้ฝึกวิถีมารเหล่านั้นตามหาพวกเขาอยู่ ทำให้นางไม่สามารถหนีออกมาได้ ดังนั้นจึงใช้เคล็ดวิชาลับพิเศษนี้ ส่งคนในนั้นออกมาหนึ่งคนเพื่อตามหาลู่เฉิน
“น่าสนใจนัก!” เมื่อลู่เฉินนึกถึงเม็ดยาสีขาว ‘เม็ดยามาร’ เม็ดที่ห้าของตน ชายหนุ่มพลันเผยรอยยิ้มพิกล
ผู้ที่อยู่ด้านหน้านั้นร้องขอขึ้นมาอีกครั้ง “ท่านได้โปรดเดินทางไปช่วยเจ้าสำนักของเราเถิด!”
