รอบ ๆ แต่ไม่ได้สนใจอันใดเป็นพิเศษ
ก่อนที่เขาจะหันมองไปยังทุกคน “ด้านบนมีตำหนักแห่งหนึ่ง และภายในตำหนักนั้นมีกองไข่มุกวิญญาณทมิฬ รวมทั้งเคล็ดวิชาที่พวกเจ้าไม่เข้าใจอยู่”
“เคล็ดวิชาที่ไม่เข้าใจ?” ฮวากูเทียนแปลกใจ ส่วนคนอื่นก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่าหมายความว่าอย่างไร
ลู่เฉินไม่ได้พูดอันใดมากนัก แต่มองไปยังทุกคน “ขึ้นไปก็รู้แล้ว”
ทุกคนรู้ว่าอีกฝ่ายมีไข่มุกราตรีสมุทร ดังนั้นทุกคนจึงตามลู่เฉินขึ้นมาด้วยกัน
เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง ทุกคนจึงมาถึงบนยอดเขา
ที่นี่มีตำหนักแห่งหนึ่งอยู่จริง
ฮวากูเทียนและคนอื่น ๆ มองเห็นตำหนักนี้ แต่ละคนจึงสนใจขึ้นมา จากนั้นก็พุ่งตัวเข้าไปยังภายในตำหนัก บางคนยังหัวเราะออกมาเสียงดัง “ไข่มุกวิญญาณทมิฬมากมายนัก…”
แต่คนเหล่านี้ยังไม่มีผู้ใดพบกล่องเหล่านั้น แต่ละคนกลับหวาดกลัวขึ้นมาเป็นอย่างมาก
เพราะตำหนักนี้มีกลิ่นอายที่น่ากลัว รุกรานเข้ามาภายในร่างกายของคนเหล่านี้
ผู้คนในนั้นจำนวนไม่น้อย กายเนื้อกลายเป็นเสียสติไป และวิญญาณยังหายออกไป
บางคนมีการตอบสนองที่ค่อนข้างเร็ว จึงรีบออกไปจากตำหนักทันที
แต่เมื่อครู่มีเพียงไม่กี่คนที่กลายเป็นเม็ดทรายไป บรรยากาศน่าขนลุกจนทุกคนเริ่มหวาดกลัวขึ้นมา ส่วนฮวากูเทียนก็มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก “นี่เกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่?”
“พิษ กล่องเหล่านี้มีพิษ” ลู่เฉินอธิบาย
ฮวากูเทียนมีสีหน้าเปลี่ยนไป “พิษ? พิษใดกัน?”
ทุกคนหวาดกลัว ต่างพากันถามเกี่ยวกับพิษนั้นว่าเหต
