กคนได้ยินเสียง พวกเขาก็แน่ใจได้ว่าผู้เฒ่าหยางถูกโจมตี แต่พวกเขาก็อยากรู้ว่าเกิดอันใดขึ้นกับฮวากูเทียนกันแน่
ลู่เฉินเยือกเย็นมากและมองไปที่ผู้เฒ่าหยาง “เจ้ากำลังคิดอันใดอยู่?”
ผู้เฒ่าหยางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “เจ้าบอกว่าคนเหล่านี้เป็นข้าทั้งหมดไม่ใช่หรือ? เหตุใดเมื่อครู่เจ้าถึงไม่โจมตีเล่า?”
“เจ้าพูดอันใด ข้าก็ต้องเชื่อหรือ?” ลู่เฉินหัวเราะเยาะเย้ย
เมื่อผู้เฒ่าหยางได้ยินสิ่งนี้ เขาโกรธจัด “คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะกล้าโกงข้า?”
“โกงเจ้าแล้วอย่างไร?” ลู่เฉินยิ้ม
“เจ้าหนุ่ม คอยดู ข้าจะฆ่าเจ้า!” หลังจากที่ผู้เฒ่าหยางพูดด้วยความโกรธ เขาก็กลายเป็นเงาร่างแยกจำนวนนับไม่ถ้วน และภาพเงาเหล่านี้ดูเหมือนกับคนจริง ๆ
ลู่เฉินใช้ ‘เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณ’ และมาอยู่ด้านหลังเงา จากนั้นก็คว้าอีกฝ่ายไว้ และโยนเข้าไปใน ‘สำนักรกร้าง’
เงาเหล่านั้นสูญเสีย ‘เจ้าของร่าง’ ทันที และเงาทั้งหมดก็สลายไปในคราวเดียว จากนั้นเงาปีศาจภูตของผู้เฒ่าหยางก็เปิดเผยขึ้น
“เจ้า เจ้ารู้ได้อย่างไรว่านั่นเป็นข้า?” ผู้เฒ่าหยางหน้าซีดด้วยความตกใจ
“เพราะเจ้าอ่อนแอเกินไป!” คำพูดของลู่เฉินทำให้ผู้เฒ่าหยางเต็มไปด้วยไอปีศาจ
ลู่เฉินยิ้ม “อันใดนะ? ด้วยวิญญาณเพียงดวงเดียว เจ้าต้องการต่อสู้กับข้าหรือ?”
“ไร้สาระ!” ผู้เฒ่าหยางเริ่มบ้าคลั่ง
ลู่เฉินยิ้มอย่างชั่วร้าย “ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ทำผิดแล้ว”
หลังจากพูดจบ ลู่เฉินก็ร่ายคำสาปปราบภูตผี เข้าไปพัวพันกับผู
