บทที่ 429 หินประหลาดจำนวนหนึ่ง
คนของเมืองฮวาเทียนกำลังไล่ล่าและเข่นฆ่าพวกปีศาจ
โดยเฉพาะบางคนที่ฆ่าเสียจนตาแดงฉาน
แต่หลังจากที่ลู่เฉินเดินไปได้ระยะหนึ่งก็พลันรู้สึกแปลกประหลาด
นั่นเพราะไอปีศาจบริเวณนี้ค่อย ๆ ลดลงแล้ว
ดังนั้นหลังจากเดินไปประมาณหนึ่งเค่อ ลู่เฉินจึงกล่าวกับทุกคนว่า “หยุดก่อน”
“หยุด? ทำไม?” บางคนมองลู่เฉินอย่างสงสัย
ฮวากูเทียนยังมองไปที่ลู่เฉินด้วยความสงสัยและอยากรู้ว่าเพราะเหตุใด
ฟาเทียนกะพริบตาและมองไปที่ลู่เฉิน “ผู้อาวุโส มีอันตรายหรือ?”
ลู่เฉินมองไปที่ฝูงชนและพบว่าพวกเขาไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติ จึงถามว่า “หรือว่าพวกเจ้าไม่สังเกตเห็นว่าไอปีศาจรอบตัวเจ้าอ่อนแอลง?”
คำพูดของลู่เฉินทำให้นักฆ่าตาแดงกลับมารู้สึกตัวในทันที
ทุกคนต่างมองไปรอบ ๆ
“ไอปีศาจน้อยกว่าตอนที่พวกเราเพิ่งเข้ามาที่นี่จริงด้วย!”
“เกิดอันใดขึ้นกันแน่?”
ทุกคนงงงวย
ท่านเจ้าเมืองฮวาเทียนมองไปที่ลู่เฉินเต็มสองตา “เพราะอันใดกัน?”
สวีเตา ฟาเทียน และคนอื่น ๆ ก็ต้องการทราบเช่นกัน
ลู่เฉินมองพวกเขา ก่อนจะหลุบสายตาลงมองอักขระยันต์ของพวกเขา “เมื่อไอปีศาจอ่อนแอลง พลังยับยั้งปีศาจในตัวพวกเจ้าก็จะอ่อนแอลงเช่นกัน”
ทุกคนมองไปที่อักขระยันต์ทันที และหลังจากที่รวบรวมพลังแล้ว พวกเขาก็พบว่าพลังของอักขระยันต์นั้นน้อยกว่าเมื่อก่อนมาก
สิ่งนี้ทำให้ทุกคนผงะ เพราะรู้ว่าเมื่อความแข็งแกร่งของพวกเขาลดลง นั่นหมายความว่าความสามารถในการ
