จัดการกับปีศาจก็จะอ่อนแอลงเช่นกัน อีกทั้งพลังในการยับยั้งก็จะอ่อนแอลงด้วย
ทุกคนจึงค่อย ๆ มองไปที่ลู่เฉิน
เจ้าเมืองฮวาเทียนพลันกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “ถ้าอย่างนั้นพวกเราจะไปต่อหรือไม่?”
“ไปต่อสิ เหตุใดจะไม่เล่า?” ลู่เฉินตอบกลับอย่างรวดเร็ว
“แต่หากเป็นเช่นนี้ต่อไป พวกเราจะไม่ใช่คู่ต่อสู้กับปีศาจพวกนั้น” ท่านเจ้าเมืองฮวาเทียนเริ่มกังวล
ชายหนุ่มจึงกล่าวว่า “ข้าจะให้อักขระยันต์อีกชิ้นหนึ่งแก่เจ้า อักขระยันต์นี้จะทำให้พวกเจ้าเก็บไอปีศาจได้ แต่มันจะคงอยู่ได้สูงสุดหนึ่งชั่วยาม และมันจะสลายไปหลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วยาม”
เมื่อทุกคนได้ยินสิ่งนี้พวกเขาก็มีความสุขขึ้นมาทันที ส่วนลู่เฉินนั้นกลับมายุ่งอีกครั้ง
พวกเขาไม่ได้เดินต่อจนกระทั่งผ่านไปครึ่งชั่วยาม
เวลานี้ในความมืดที่เต็มไปด้วยโขดหิน มีปีศาจกลุ่มหนึ่งกำลังรอพวกเขาอยู่ แต่แล้วพวกมันบางตัวก็ถามผู้เฒ่าหยางในความมืดว่า “ผู้เฒ่าหยาง ทำไมพวกมันยังไม่มาอีก?”
“ข้าได้ส่งคนไปตรวจสอบแล้ว พวกเขากำลังมาหาเรา” ผู้เฒ่าหยางกล่าวอย่างอดทน
เมื่อพวกปีศาจได้ยินดังนั้นก็ดีใจกันใหญ่ โดยเฉพาะปีศาจตนที่พูดเสียงแหบห้าวว่า “ผู้เฒ่าหม่า เดี๋ยวเจ้านำฝูงปีศาจมาขวางทางออกไว้ แล้วข้าจะนำฝูงปีศาจมาล้อมพวกมันและปล่อยให้พวกมันตายในพื้นที่ปลอดปีศาจนี้!”
“ดี!” ผู้เฒ่าหม่ารับคำ
จากนั้นปีศาจเฒ่าเหล่านี้ก็ออกไปแจกจ่ายกำลัง
หลังจากหนึ่งเค่อผ่านไป ลู่เฉินและคนอื่น ๆ ก็เข้ามา
เดิมท
