ย
“เคย เขาขอให้ข้าพาเจ้าออกไปจากที่นี่” ลู่เฉินทำได้เพียงหลอกลวงต่อไป
จักจั่นอัสนีได้ยินสิ่งนี้กลับลังเลอยู่นาน มันถึงกับมองไปรอบ ๆ “มันผ่านมาหนึ่งหมื่นปีแล้ว เหตุใดเขาไม่กลับมาหาข้า?”
ขณะที่ลู่เฉินกำลังจะพูดอันใดบางอย่าง ก็มีเสียงหนึ่งปรากฏขึ้น และเสียงนี้คือวิญญาณของร่างแยกหัวหน้าค่าย “แมลงเหม็น เขาโกหกเจ้า เจ้าไม่รู้หรือ?”
จักจั่นอัสนีมองไปที่เงาวิญญาณในความมืดทันที และเขาก็คือชายก่อนหน้านั้น
เห็นเพียงว่าใบหน้าของเขาเลือนราง ร่างกายของเขามีกลิ่นอายปีศาจแผ่ออกมา และในขณะเดียวกันก็ถูกล้อมรอบด้วยเพลิงปีศาจ
“โกหกข้างั้นหรือ?” จักจั่นอัสนีตกใจ
“เจ้าคงไม่คิดว่าหากเขาสามารถควบคุมไข่มุกนี้ได้ แสดงว่าเขารู้จักนายของเจ้าหรอกนะ?” หัวหน้าค่ายหัวเราะ
จักจั่นอัสนีจ้องมองที่ลู่เฉินทันทีและถามว่า “เจ้าโกหกข้าจริงหรือ?”
ลู่เฉินไม่คาดคิดว่าหัวหน้าค่ายจะเข้ามาสร้างปัญหา ดังนั้นเขาจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “หากข้าไม่รู้จักนายของเจ้า ข้าจะควบคุมศาสตราวุธนี้ได้อย่างไร?”
หัวหน้าค่ายเอ่ยเย้ยหยัน “นั่นเป็นเพราะเจ้าสามารถควบคุมศาสตรวุธของผู้อื่นได้”
จักจั่นอัสนีพลันร้อนใจและจ้องมองที่ลู่เฉิน “นี่เป็นเรื่องจริงหรือ?”
เมื่อชายหนุ่มรู้ว่าเสแสร้งต่อไปไม่ได้จึงพูดว่า “ข้าสามารถควบคุมศาสตราวุธของผู้อื่นได้ แต่ข้าก็สามารถทำให้เจ้าได้พบกับเจ้านายของเจ้าได้!”
“อย่าไปฟังเขา เขาเป็นคนโกหก!” หัวหน้าค่ายเย้ยหยัน
จักจั่นอั
