บทที่ 412 ในที่สุดก็มีเงื่อนงำทิ้งไว้!
“เชื่อหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับเจ้า เอาล่ะ ตอนนี้ข้าจะเอาชนะเจ้าก่อน!” หลังจากที่ลู่เฉินพูดจบ เขาก็กำลังจะโจมตีวิญญาณของอีกฝ่าย
หลิวซานต้องการหลบหนี แต่ในกู่ฉินนี้ไม่มีที่ใดให้หลิวซานผู้นี้ซ่อนตัว
จิตวิญญาณของลู่เฉินกลายเป็นเงาร่างมาที่โซ่ตรวนแล้วพูดว่า “หากเจ้าอยากถูกตรวนเหล่านี้กลืนกินในทันที เจ้าก็ขยับได้ตามใจ”
คำเตือนของเขายังคงได้ผลอยู่
หลิวซานหวาดกลัวมากจนไม่กล้าขยับไปไหน เขาจึงได้แต่ลอยอยู่ตรงนั้น จ้องมองไปที่ลู่เฉินและเอ่ยอย่างตะกุกตะกักว่า “เจ้า เจ้าจะทำอันใด!”
“ปลดพันธนาการของเจ้าออก!”
“ไม่ มันเป็นไปไม่ได้!” หลิวซานยืนยันว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ชายหนุ่มไม่สนใจเขาและหันไปง่วนอยู่กับตนเอง
หลิวซานไม่ต้องการถูกกำจัดไปเช่นนี้ เขาจึงหวาดกลัว จนกระทั่งลู่เฉินปลดพันธนาการโซ่ออกทีละน้อย ทำให้หลิวซานตื่นตกใจ “มันหายไปแล้วหรือ?”
“ใช่” ลู่เฉินตอบ
หลิวซานจึงมีความสุขขึ้นมาทันที “อิสระ ข้าเป็นอิสระแล้ว!”
“ยังไม่อิสระจริง ๆ หรอก” ลู่เฉินจ้องมองไปยังหลิวซาน
หลิวซานตื่นตระหนก “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
“ถ้าเจ้าไม่อยากตายก็จงยืนเฉย ๆ” ลู่เฉินเดินเข้ามาทีละก้าว และหลิวซานก็คอยระวังตัวไว้
“นี่คือพื้นที่ศาสตราอาคมของข้า หากข้าอยากให้เจ้าตาย เจ้าก็สามารถตายได้ทันที ดังนั้นเจ้าควรพูดมาตามตรง” คำพูดของลู่เฉินทำให้หลิวซานยอมลดการป้องกันลง
จากนั้นหลิวซานพลันมองไปที่ลู
