่เฉินและถามว่า “เจ้าต้องการทำอันใด?”
“ง่ายมาก”
ชายหนุ่มก้าวไปข้างหน้าและประทับตราประทับวิญญาณบนดวงวิญญาณของหลิวซาน
เมื่อหลิวซานรู้สึกว่าจิตวิญญาณของเขาถูกประทับด้วยบางสิ่งบางอย่าง เขาก็เอ่ยอย่างสงสัย “นี่…”
“เอาล่ะ ได้เวลาพูดแล้ว มาเริ่มกันเลย”
“เริ่มอันใด?” หลิวซานยังคงไม่เข้าใจ
“บอกข้ามา เจ้าเข้ามาเป็นสมาชิกของพันธมิตรชิงรากวิญญาณได้อย่างไร และเจ้ารู้เกี่ยวกับพันธมิตรชิงรากวิญญาณมากน้อยแค่ไหน!” ลู่เฉินถามทีละคำถามพลางจ้องมองไปที่หลิวซาน
หลิวซานพูดอย่างหดหู่ใจว่า “เมื่อหลายพันปีที่แล้ว ตอนที่ข้าไปที่ภูเขาเยาเหล่าเพื่อเก็บสมุนไพร ข้าเห็นสมุนไพรชนิดหนึ่ง พอข้าจะเก็บมัน จู่ ๆ ก็มีคนมาวางยาข้าและทำให้ข้าหมดสติ เมื่อข้าตื่นขึ้นมาก็กลายเป็นสมาชิกหนึ่งในนั้น”
“ภูเขาเยาเหล่าหรือ?”
“ก็คือป่าอาทิตย์อัสดงที่ปีศาจนับไม่ถ้วนมารวมตัวกัน ดังนั้นสถานที่นั้นจึงถูกเรียกว่าเขตหวงห้าม และไม่มีใครกล้าไปที่นั่นสุ่มสี่สุ่มห้า แต่ที่นั่นมีไอปีศาจแข็งแกร่ง ซึ่งเหมาะสำหรับสมุนไพรบางชนิดที่จะเติบโต” หลิวซานอธิบาย
“แล้วเจ้ามาจากค่ายแดงหมายเลขใด?”
“ยี่สิบกว่า” หลิวซานเอ่ยตอบ
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง ลู่เฉินก็ถามว่า “เจ้าเคยเห็นหัวหน้าค่ายแดงหรือไม่?”
“เจ้ารู้จักหัวหน้าค่ายแดงหรือ?”
“ข้ามาที่ป่าอาทิตย์อัสดงก็เพราะเขา” ลู่เฉินกล่าวกับหลิวซาน
หลังจากที่หลิวซานเข้าใจแล้ว เขาก็พูดตอบไปว่า “ข้าเคยเห็นเขาสองสามครั้ง”
