้า”
“ซ่อนอยู่ที่ใดเล่า?” หลิวซานรู้สึกว่าแผนนี้ดูไม่น่าเชื่อถือเกินไป
ลู่เฉินหยิบเม็ดยาออกมาและให้หลิวซานซ่อนอยู่ในนั้น
“ในนี้ซ่อนได้ด้วยหรือ?” หลิวซานตกใจ
“เจ้าทำตามที่บอกก็พอ!” หลังจากที่ลู่เฉินพูดจบ เขาก็ปล่อยให้หลิวซานออกไป
เมื่อทุกคนเห็นหลิวซานใน ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’ จู่ ๆ ก็กลายเป็นเงาร่างเงาหนึ่ง พุ่งขึ้นไปบนฟ้าแล้วหายไป ทุกคนพลันสงสัยว่าเกิดสิ่งใดขึ้น ส่วนลู่เฉินไล่ตามออกมาและถามว่า “ไปที่ใดแล้ว?”
“ผู้อาวุโส เมื่อครู่นี้คือ?” ฟาเทียนสงสัย
ลู่เฉินพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “เมื่อครู่ข้ากำลังถามมันอยู่ แต่มันหลุดหนีออกไปได้”
“หนีออกไปหรือ?” หลังจากได้ยินสิ่งนี้ ทุกคนก็ออกค้นหารอบ ๆ
ผู้เฒ่ามู่มองไปรอบ ๆ อย่างสงสัย เพราะเขาเห็นหลิวซานออกมาเมื่อครู่ แต่ซ่อนวิญญาณไว้ในเม็ดยา แล้วเผาพลังของเม็ดยา ทำให้ทั้งร่างกายและเม็ดยาหายไปทันที
ลู่เฉินมองไปยังสวีเตา “ข้าอยากไปดูสองคนนั้น”
“นายท่าน ท่านพบสิ่งใดหรือ?” สวีเตาฉงนใจ
เขาอธิบายว่า “สองคนนี้ คงจะมีข้อมูลเกี่ยวกับหลิวซาน”
ทุกคนงงงวย แต่ลู่เฉินเดินตรงเข้าไป แล้วเดินไปหาซุนกู่ที่กำลังยิ้ม
ตอนนี้ซุนกู่ราวกับเป็นคนบ้า ประเดี๋ยวหัวเราะ ประเดี๋ยวก็ร้องไห้ มองดูแปลกชอบกล
ลู่เฉินยกมือข้างหนึ่งขึ้นและวางอีกข้างไว้บนไหล่ของอีกฝ่าย
ตอนกลางวัน เขาได้ตรวจสอบร่างกายของอีกฝ่ายแล้วแต่ไม่พบสิ่งใด ดังนั้นเขาจึงต้องการศึกษาจิตวิญญาณของซุนกู่อย่างละเอียดในขณะนี้เ
