่านี้ เขาจ้องมองหลิวซานไม่วางตา “เช่นนั้น เหตุใดจึงต้องทำให้ซุนกู่เสียสติด้วย?”
“ไม่ใช่ข้า” หลิวซานปฏิเสธ
“ไม่ใช่เจ้า?” ลู่เฉินสงสัย
หลิวซานพยักหน้า “ข้าเพียงแค่วางยาทุกคน แต่ไม่ได้คิดจะให้ซุนกู่กลายเป็นคนเสียสติ”
“เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อเจ้าอย่างนั้นหรือ?”
หลิวซานเริ่มมีอาการตื่นตระหนก “สิ่งที่ควรพูด ข้าก็พูดไปทั้งหมดแล้ว หากเจ้าไม่เชื่อ ข้าก็ไม่รู้ว่าควรทำเช่นไร”
“โอ้? หมายความว่าข้ายังต้องให้เจ้าทดลองพลังของเข็มเหล่านี้เห็นจะได้” สิ้นคำของชายหนุ่ม เข็มเหล่านั้นก็เริ่มทิ่มแทงไปยังม่านป้องกัน ม่านป้องกันนั้นประคองไว้ได้เพียงไม่นานก็ถูกแทงทะลุเข้าไป
หลิวซานสูดหายใจเข้าลึกเพื่อที่จะรักษาชีวิตของตนไว้ ก่อนจะนำเม็ดยาในมือออกมาเม็ดหนึ่งและเมื่อดูดพลังเข้ามาแล้ว เม็ดยานั้นก็พลันเกิดเสียง ‘ตู้ม’ มวลพลังขนาดมหาศาลแผ่กระจายออกไปรอบ ๆ ในทันที
เมื่อเข็มเกลียวสวรรค์เหล่านั้นถูกมวลพลังขนาดใหญ่ก็กระเด็นออกไปรอบ ๆ เมื่อลู่เฉินควบคุมเข็มที่กระเด็นออกมานั้น หลิวซานกลับหนีไปเสียแล้ว
ทุกคนตกตะลึงขึ้นมาพร้อมกับหันมองไปรอบ ๆ ทั้งยังก่นด่าออกมาในเวลาเดียวกัน
สวีเตาสบถออกมา “สารเลว!”
“หนีไม่พ้นหรอก” ลู่เฉินยิ้มอย่างมั่นใจ
“หนีไม่พ้น?” สวีเตาไม่เข้าใจ
เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าพลางยิ้มออกมา “ในโรงหมอนี้ ข้าได้วางค่ายกลเพิ่มแล้ว ค่ายกลนี้จะทำให้เขาไม่สามารถหนีออกไปได้ระยะเวลาหนึ่ง”
“ว่าอย่างไรนะ?” สวีเตาตกตะลึงขึ้
