พบหรอกนะ”
ขณะที่หลิวซานกำลังคิดว่าจะสลัดลู่เฉินให้หลุดออกไปอยู่นั้น ลู่เฉินกลับปรากฏตัวขึ้นมา และยืนยิ้มอยู่ด้านหลังหลิวซาน “เจ้าคิดว่าจะหนีไปได้อย่างนั้นหรือ?”
หลิวซานหวาดกลัวจนกระโดดออกมา เขาเบิกตากว้างพลางละล่ำละลักคำพูด “เจ้า เจ้าเข้ามาได้อย่างไร!?”
“รอบ ๆ นี้เป็นกำแพง ข้าเพียงแค่ใช้เคล็ดวิชาลี้ธรณีเพียงเล็กน้อยก็สามารถเข้ามาภายในนี้ได้แล้ว” ลู่เฉินยิ้มพลางมองไปยังหลิวซาน
หลิวซานร้อนใจขึ้นมา “เจ้าหนุ่ม ข้าไม่ได้มีความแค้นใดกับเจ้า เจ้า เหตุใดเจ้าจึงต้องเปิดเผยเรื่องของข้า และเพ่งเล็งข้า!”
“ไม่มีความแค้น? ประโยคนี้ พูดแล้วรู้สึกราวกับว่าเจ้ากำลังรู้สึกผิด” ลู่เฉินยิ้มเย็นชา
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” หลิวซานเบิกตากว้าง
