ิดสิ่งใดขึ้น
สวีเตาเบิกตากว้างพลางมองไปยังหลิวซาน “เจ้าวางยาพวกเขาจริงหรือ?”
หลิวซานพูดเฉไฉขึ้นมา “ข้าไม่ได้ทำ!”
“เช่นนั้น เจ้าก็ดูทุกคนให้เต็มตา!” สวีเตาชี้ไปยังทุกคน
หลิวซานเผยรอยยิ้มเยือกเย็น “ที่นี่มีผู้คนมากมาย เหตุใดจึงบอกว่าข้าวางยา?”
คำพูดของหลิวซานนับว่าไม่ผิด เพราะไม่มีหลักฐานใดชี้ได้ว่าเขาคือคนวางยาทุกคน แต่เมื่อลู่เฉินทำให้ทุกคนได้รู้ว่าตนเองถูกวางยา แต่ละคนจึงเริ่มมองไปยังลู่เฉิน พลันเอ่ยถามขึ้นมาว่ารู้ได้อย่างไร
ลู่เฉินกลับจ้องมองไปที่หลิวซานพลางกล่าวว่า “ง่ายมาก เมื่อทุกคนถูกวางยา บนตัวเจ้าก็มีเช่นกัน”
“บนตัวข้าก็มี? ช่างน่าตลกเสียจริง!” หลิวซานหัวเราะกับวาจานั้น
“หากไม่เชื่อ เจ้าก็เปิดถุงผ้าออกดู ภายในนั้นมียาพิษที่เจ้าปรุงไว้ และยาพิษนั้นก็มีกลิ่นอายเช่นเดียวกันกับพิษที่ปรากฏออกมาจากบนศีรษะของทุกคนเมื่อครู่นี้” ลู่เฉินยิ้มให้หลิวซานอย่างมีเลศนัย
หลิวซานถึงกับตกตะลึงขึ้นมา ส่วนคนที่ได้รับพิษมากก็หันมามองหลิวซานพลางตะโกนถามขึ้นมา “ท่านหมอหลิว จริงหรือ?”
แต่ผู้ที่ได้รับพิษจำนวนไม่มากนั้นยังคงเชื่อในตัวหลิวซาน ดังนั้นพวกเขาจึงตะโกนขึ้นมาว่า “ท่านหมอหลิว ท่านเปิดถุงผ้า ทำให้ทุกคนรู้ว่าท่านบริสุทธิ์!”
ทันใดนั้นพลันบังเกิดการถกเถียงระหว่างคนทั้งสองฝ่าย
หลิวซานมองลู่เฉินอย่างครุ่นคิด “เจ้าหนุ่ม หากข้านำถุงผ้าออกมาแล้วไม่มียาพิษที่เจ้าพูดถึงกันเล่า?”
“หากไม่มี ข้าจะปล่อยให้
