้าอยู่หน้าประตู “ให้พวกเขาออกมา”
“ผู้อาวุโสใหญ่ พวกเขาจำเป็นต้องพักผ่อน!” ขณะนั้นเอง ที่ทางเดินนอกกระท่อมมีใครบางคนเดินออกมา และคนผู้นี้ก็คือเจ้าของโรงหมอ ทั้งยังเป็นชายวัยกลางคนที่มีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยม
ศิษย์ที่คอยเฝ้าอยู่เหล่านั้น เมื่อเห็นเขาก็ต่างพูดด้วยความเคารพทันทีว่า “ท่านหลิว!”
สวีเตาขมวดคิ้ว “หลิวซาน พวกเขาไม่ได้มีอาการร้ายแรงอันใด”
ผู้ที่ถูกเรียกว่าหลิวซานนั้น บนร่างมีปราณโอสถแผ่กำจายออกมา และบริเวณเอวยังมีถุงผ้าที่สลักคำว่า ‘โอสถ’ ไว้
เมื่อเขาได้ยินคำพูดของสวีเตา เขาจึงหยุดเดินและมองไปยังสถานการณ์ภายในกระท่อมพลันขมวดคิ้วขึ้นมา “ทั้งสองคนนี้ เดิมทีก็อยู่ในโรงหมอของข้าอย่างปกติ แต่เมื่อพวกเจ้ามา คนหนึ่งกลับได้รับบาดเจ็บสาหัส ส่วนอีกคนหนึ่งกลายเป็นว่าเสียสติ”
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” สวีเตาสงสัยขึ้นมา
“ผู้อาวุโสสวี ถึงแม้เจ้าจะเป็นผู้อาวุโสของสำนักแมลงวิญญาณ แต่ข้าก็เป็นผู้อาวุโสคนหนึ่งเช่นกัน และข้ายังเป็นคนที่คอยดูแลผู้คนในโรงหมอแห่งนี้ด้วย” หลิวซานพูดอย่างตรงไปตรงมา
สวีเตาขมวดคิ้ว “ข้าก็ไม่อยากเห็นพวกเขาเป็นเช่นนี้ แต่นายท่านผู้นั้นพูดแล้วว่าต้องทำการรักษาให้พวกเขาครั้งสุดท้าย”
“รักษาครั้งสุดท้าย?” หลิวซานย้อนถามด้วยความสงสัย
“ใช่ นายท่านพูดแล้ว เพียงแค่รักษาพวกเขา สติของซุนกู่จะดีขึ้นมาได้” สวีเตาอธิบาย
หลิวซานเผยรอยยิ้มพิกลออกมา “ข้าว่านะ ผู้อาวุโสสวี ไม่ใช่ว
