บทที่ 404 คนไม่ใช่คน แมลงไม่ใช่แมลง!
คำพูดของลู่เฉินกระตุ้นชายชราเหล่านี้เป็นอย่างมาก และเสวี่ยเฉินก็ทนไม่ได้อีกต่อไป ยังคงต่อยเงากำปั้นอย่างบ้าคลั่ง!
ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าลู่เฉินในยามนี้ เงากำปั้นเหล่านี้เป็นเหมือนตุ๊กตาตัวเล็ก ๆ เท่านั้น
ด้วยเหตุนี้ หลังจากที่เสวี่ยเฉินโจมตีไประยะหนึ่ง สีหน้าของเขาก็กลายเป็นดูไม่ได้
จนกระทั่งผู้เฒ่าเจียงพูดว่า “มอบให้ข้าเถิด”
เสวี่ยเฉินพูดด้วยความเคารพ “ขอรับ!”
ผู้เฒ่าเจียงพลันจ้องมองมาที่ลู่เฉิน กลิ่นอายเปลวเพลิงบนร่างกายของเขาก็เริ่มปะทุขึ้น ราวกับว่าร่างทั้งร่างกำลังถูกเผาไหม้ ขณะเดียวกันแมลงเม่าเพลิงก็กลายเป็นลูกไฟ ก่อนที่ทันใดนั้นจะพุ่งเข้าไปหาลู่เฉิน
มันรวดเร็วเป็นอย่างยิ่ง
ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองมีพละกำลังเพียงหนึ่งในพันของตนแต่เดิมเท่านั้น ดังนั้นด้วยความแข็งแกร่งนี้ก็ทำให้การโจมตีของมันยังไม่ทันได้ปล่อยออกมา เงาวิญญาณของแมลงเม่าเพลิงก็เข้าไปในร่างของลู่เฉิน
ทุกคนดีใจมาก และเสวี่ยเฉินก็มองไปยังลู่เฉินด้วยรอยยิ้ม “พ่อหนุ่ม เจ้าก็รู้ว่าพวกเราทรงพลังแค่ไหน!”
“แค่แมลงวิญญาณตัวหนึ่งเท่านั้น หามีอันใดไม่” สิ้นคำ เขาก็ดึงแมลงวิญญาณออกมา แต่แมลงวิญญาณกลับเข้าไปพัวพันกับพันธนาการแห่งคำสาปภูตผี ทำให้มันไม่อาจหลุดพ้นไปได้
ทุกคนตกตะลึงเมื่อเห็นฉากนี้ โดยเฉพาะผู้เฒ่าเจียงผู้ต้องการควบคุมแมลงวิญญาณ โดยพยายามแยกแมลงวิญญาณออกจากพันธนาการของลู่เฉิน
ผู้ใดจะรู้ว
