่าความจริงแล้วก็เป็นเช่นนั้น เพราะตั๊กแตนตำข้าวแขนทองอยู่ใน ‘เปลือกไข่’ และมันถูกกดลงกับพื้นทันที ทำให้มันลอยไม่ได้ มันจึงกลิ้งไปกับพื้นแทน
ลู่เฉินยิ้ม “อย่าหนีสิ!”
เมื่อพูดจบ เขาก็ใช้เคล็ดวิชาเถาวัลย์ธรณีเพื่อเกี่ยวรัด ‘เปลือกไข่’ เอาไว้
ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองที่อยู่ใน ‘เปลือกไข่’ ไม่มีแรงมากพอที่จะหลุดพ้นจากเคล็ดวิชาเถาวัลย์ธรณี ดังนั้นมันจึงทำได้เพียงพูดในอากาศว่า “อย่างแย่ที่สุด ข้าก็แค่อยู่ที่นี่!”
“เจ้าจะได้รู้ว่าเจ้าไม่สามารถไปไหนได้ทั้งนั้น” หลังจากพูดจบ ลู่เฉินก็เดินไปเขียนอักขระยันต์ลงบน ‘เปลือกไข่’ นี้
หลังจากนั้นไม่นาน อักขระจำนวนมากก็ปรากฏขึ้นบน ‘เปลือกไข่’
เมื่อเห็นอักขระยันต์ ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองก็รู้สึกถึงลางร้าย “เจ้าคงจะไม่ได้ทิ้งอักขระไว้บนร่างของข้ากระมัง”
“ใช่ มันเหมือนกับอาณาจักรวิญญาณแมลงของเจ้า แต่คราวนี้ ข้าสลักคาถาผนึกวิญญาณ เพื่อไม่ให้เจ้าใช้พลังวิญญาณใด ๆ ได้” ลู่เฉินยิ้มให้กับ ‘เปลือกไข่’
ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองคิดว่าอีกฝ่ายล้อเล่น แต่เมื่อมันลองใช้งานพลังวิญญาณของมัน ก็พบว่าพลังวิญญาณของมันถูกผูกมัดไว้จริง ๆ มันจึงกัดฟันแน่นด้วยความโกรธ “เจ้าต้องการสิ่งใด!”
“ข้าบอกไปแล้ว จงติดตามข้า หรือจะรออีกประเดี๋ยว ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าเมื่อเจ้าไม่สามารถใช้พลังวิญญาณแมลงได้ เจ้าจะต้องเจ็บปวด!”
เดิมทีตั๊กแตนตำข้าวแขนทองคิดว่าอีกฝ่ายเพียงพูดเล่น แต่เมื่อจิตวิญญาณของลู่เฉินแท
