รกซึมเข้าไปใน ‘เปลือกไข่’ และร่ายคาถาปราบภูตผี มันก็เอ่ยอย่างประนีประนอมทันที “เอาล่ะ พอได้แล้ว!”
“เหตุใดเล่า? ยอมแล้วหรือ?”
“ข้ายังจะปฏิเสธได้หรือไม่เล่า!” ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองถามอย่างหดหู่
“ประเสริฐ!”
“แล้วเจ้าช่วยแก้ผนึกให้ข้าได้หรือยัง?”
“ไม่รีบร้อน ข้าต้องประทับตราไม่ให้เจ้าหนีไปได้” หลังจากที่ลู่เฉินพูดจบ เขาก็ทิ้งตราประทับวิญญาณไว้บนวิญญาณของมัน ส่วนตั๊กแตนตำข้าวแขนทองเมื่อเห็นว่ามีตราประทับวิญญาณเพิ่มเข้ามาก็เอ่ยอย่างหดหู่ “เจ้าไม่ใช่มนุษย์!”
“ในเมื่อเจ้ารู้ว่าข้าไม่ใช่มนุษย์ ดังนั้นเจ้าอย่ามาทำให้ข้าต้องโหโมเชียว” สิ้นคำนั้น เขาก็คลายพลังของ ‘เปลือกไข่’ และปล่อยให้อีกฝ่ายฟื้นตัว จากนั้นลู่เฉินก็คลายอักขระบางส่วนในอาณาจักรวิญญาณแมลง เพื่อให้ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองควบคุมโลกของมันได้อีกครั้ง
หลังจากที่ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองกลับมาเป็นอิสระ มันก็พูดอย่างขมขื่นว่า “เจ้าต้องการอันใด?”
“ข้าบอกแล้ว ติดตามข้า”
“แต่ข้าออกไปไม่ได้” ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองพยายามหลบเลี่ยง
“ข้าก็บอกเจ้าไปแล้วว่าข้ามีวิธีทำลายผนึก”
ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองยังคงไม่เชื่อ แต่มันไม่ได้พูดอันใด เพียงดูว่าลู่เฉินวางแผนจะทำสิ่งใดต่อไป
ยามนี้ชายหนุ่มหายตัวไปและออกมาด้านนอก
ด้านนอกในตอนนี้ ทุกคนเห็นว่าโครงกระดูกเริ่มส่องแสงสีทอง
แมลงปอเลือดและแมงอมตะพลันมีความสุขอย่างมาก “ดูสิ แมลงบรรพกาลตัวนี้ได้ฆ่าเด็กคนนั้นแล้วและกำลังจะตื่นขึ้
