บทที่ 399 เชิญข้ามาแล้ว จะให้กลับไปมือเปล่าได้อย่างไร?
เวลานี้ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองหดตัวลงจนมีขนาดเล็กมาก และท้ายที่สุดก็พรางตัว
“เอาล่ะ มาดูกันว่าเจ้าจะป้องกันข้าได้อย่างไร!” ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองคิดว่า หากล่องหนไปในโลกของตนเอง ลู่เฉินจะไม่สามารถมองเห็นได้
ทว่าลู่เฉินยังคงเห็นอีกฝ่าย แต่ก็ยังคงทำงานของตัวเองต่อไป
ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองคิดว่าลู่เฉินมองไม่แล้วจริง ๆ ดังนั้นมันจึงเข้าไปในพื้นที่จิตวิญญาณของลู่เฉินอย่างวางมาด
“หืม วิญญาณของเขาอยู่ที่ใดกัน?”
ในพื้นที่จิตวิญญาณอันมืดมิดนี้ ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองเดินเข้าไปข้างในและพบว่าสถานที่นั้นว่างเปล่า มันเผยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความฉงนใจ
ทว่าตอนนี้เอง ลู่เฉินยืนอยู่ข้างหลังพลางแย้มยิ้ม “เจ้านี่นะ ไม่มีสิ่งใดให้ทำจนต้องแอบเข้ามาในร่างกายของข้าเชียวหรือ”
ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองตกใจ “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าเข้ามา!”
“เจ้าคงไม่คิดว่าพรางกายแล้วข้าจะหาเจ้าไม่เจอหรอกกระมัง”
ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองตระหนักได้ทันทีว่าเขาถูกจับได้แล้ว จึงตะโกนไปว่า “ไปตายซะ!”
ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองคิดว่าถ้าลู่เฉินไม่มีศาสตราอาคมอย่างเช่น ‘ศาสตราคุ้มครองวิญญาณ’ เขาคงสามารถบดขยี้วิญญาณของอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย
แต่เมื่อแขนสีทองของเขาสัมผัสวิญญาณของลู่เฉิน ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองก็รู้ว่าพลังที่แท้จริงของอีกฝ่ายไม่ใช่ศาสตราคุ้มครองวิญญาณ หรือเคล็ดวิชาป้องกันใดเลย แต่วิญญาณของลู่เฉินนั้นทรงพล
