ังมาก
ดังนั้นตั๊กแตนตำข้าวแขนทองจึงผงะไป และกลายเป็นเงาร่างสีทอง พยายามออกจากพื้นที่แห่งจิตวิญญาณอันกว้างใหญ่นี้
แต่สิ่งที่ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองไม่เคยคาดคิดมาก่อนคือมันเข้ามาง่าย ทว่าออกไปได้ยากราวกับหลงทาง ไม่ว่าจะบินไปที่ใดก็ออกไปไม่ได้!
ลู่เฉินมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม “เจ้ามีอาณาจักรวิญญาณแมลงของเจ้า ส่วนข้ามีพื้นที่จิตวิญญาณของข้า”
“เจ้า เจ้าเป็นแค่ผู้ฝึกขั้นหลอมแก่นแท้ ไยเจ้าถึงมีพื้นที่จิตวิญญาณขนาดใหญ่เช่นนี้!” ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองอดไม่ได้ที่จะถามอย่างกังวลใจ
“เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า?”
ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากสูดหายใจเข้าลึก “เช่นนั้นข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นถึงพลังแมลงบรรพกาลของข้า”
สิ้นคำนั้น ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองก็เริ่มเปล่งประกายด้วยแสงสีทอง แสงนี้พุ่งไปยังสถานที่แห่งหนึ่งผ่านพื้นที่จิตวิญญาณของลู่เฉินโดยตรง ก่อนจะออกมาข้างนอกได้!
“น่าสนใจนี่!” เขาต้องชื่นชมว่าตั๊กแตนตำข้าวแขนทองที่ทรงพลังนี้สามารถผ่านพื้นที่จิตวิญญาณของเขาได้อย่างง่ายดาย
แต่เมื่อพิจารณาว่าอีกฝ่ายเป็นถึงแมลงบรรพกาลที่ทรงพลัง และยังครอบครองพลังบรรพกาลที่แปลกประหลาดก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้
และเมื่อลู่เฉินฟื้นคืนสติกลับมา เขาก็เห็นตั๊กแตนตำข้าวแขนทองลอยอยู่นอกร่างกายของเขา มันกำลังกางปีกสีทอง แต่แรงของมันเริ่มอ่อนแอลงเล็กน้อยแล้ว
สิ่งนี้ทำให้ชายหนุ่มหัวเราะ “ที่แท้เมื่อครู่นี้เจ้าใช้พลังงานไปมากเพื่
