อหนีออกมานี่เอง!”
“ใช่แล้ว นั่นคือสิ่งที่ข้าสั่งสมมานานแสนนาน วางแผนที่จะหลบหนีจากสถานที่ที่น่ากลัวข้างนอกนั่น แต่สุดท้ายข้าก็ต้องใช้มันในพื้นที่จิตวิญญาณของเจ้า” ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองพูดด้วยความโกรธ
“ถ้าเจ้าต้องการออกไป ข้าย่อมสามารถพาเจ้าออกไปด้วยได้!”
“ข้าบอกว่าข้าจะไม่ติดตามเจ้า!”
“เจ้าไม่มีทางเลือกอื่น” ลู่เฉินมองไปที่ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองด้วยรอยยิ้ม
ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองตะคอกว่า “นี่คือโลกของข้า!”
“แล้วอย่างไรเล่า?”
“แม้ว่าข้าจะทำอันใดเจ้าไม่ได้ แต่ข้าสามารถส่งเจ้าออกไปได้!” หลังจากที่ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองพูดจบ มันก็วางแผนที่จะส่งลู่เฉินออกจากอาณาจักรวิญญาณแมลงของมัน
แต่สิ่งที่ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองไม่เข้าใจก็คือ อาณาจักรวิญญาณแมลงของมันอยู่เหนือการควบคุมเสียแล้ว
ดังนั้นไม่ว่าตั๊กแตนตำข้าวแขนทองจะพยายามแค่ไหน มันก็ไม่สามารถส่งอีกฝ่ายออกไปได้
“เกิดอันใดขึ้น เหตุใดข้าจึงส่งเจ้าออกไปไม่ได้?” ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองเริ่มกังวล หลังจากพยายามหลายครั้งแต่ก็ไร้ผล
ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองดูกังวลเล็กน้อยในตอนแรก แต่มันก็ยังพูดเสียงแข็งว่า “ไม่เป็นไร ถ้าเจ้าไม่ออกไป อย่างแย่ที่สุด เจ้าก็จะอยู่กับข้าและติดอยู่ในอาณาจักรวิญญาณแมลงของข้าตลอดไป”
“ตลอดไป? ข้าไม่มีเวลาเช่นนั้น!”
“แล้วไยเจ้าไม่ออกไปเล่า?” ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองเอ่ยไล่
“เจ้าให้ข้าเข้ามาแล้ว ข้าจะออกไปมือเปล่าได้อย่างไร” ลู่เฉินเอ่ยเย้าแหย่ตั๊กแตนตำข้า
