มตีของวิญญาณได้ ดังนั้นไม่ว่าจะโดนกุ่ยเจี๋ยโจมตีอย่างไร แมลงเหล่านั้นก็ยังไม่สะทกสะท้าน
ไม่เพียงเท่านั้น ฝ่ามือของลู่เฉินและเคล็ดวิชาเถาวัลย์ธรณียังไม่สามารถกล้ำกรายพวกมันได้ด้วย
สิ่งนี้ทำให้ชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นมา “น่าสนใจนี่!”
“เจ้าหนุ่ม เจ้ากลัวหรือยัง!?” แมลงอมตะหัวเราะอย่างมีชัย
เกรงกลัวหรือ? นั่นไม่มีทางเป็นไปได้
เห็นเพียงเมื่อลู่เฉินใช้ ‘กำแพงพันชั้น’ เพื่อต่อต้านแมลงเหล่านี้ เขาก็เริ่มหยิบศิลาวิญญาณและสมุนไพรออกมา จากนั้นจึงวาดอักขระแปลก ๆ ลงบนพื้น
แมลงอมตะเย้ยหยัน “เจ้าคิดว่าการวาดอักขระยันต์บนพื้นดินสามารถทำร้ายแมลงเหล่านี้ได้หรือ?”
“เดี๋ยวเจ้าก็จะรู้เอง” ลู่เฉินยิ้มอย่างมั่นใจ
แมลงอมตะคิดว่าลู่เฉินกำลังฝืนทนจึงหัวเราะเยาะ “เป็นบ้าไปเถิด รอจนกว่าแมลงพวกนี้ทำลายการป้องกันของเจ้าทีละน้อย แล้วเจ้าจะรู้ว่าพวกมันน่ากลัวเพียงใด!”
ลู่เฉินไม่พูด แต่ยังคงยุ่งอยู่เช่นนั้นต่อไป
สวีเตาที่เฝ้าดูอยู่หันมองไปที่ซูฮวาอวิ๋นและถามแปลก ๆ ว่า “เขากำลังทำอันใด?”
“ข้าจะรู้ได้อย่างไร” ซูฮวาอวิ๋นรู้สึกหดหู่ใจ
พลันตอนนี้เอง ลู่เฉินหันไปหาซูฮวาอวิ๋น “เจ้ามีหญ้าลวงตาหรือไม่?””
หญ้าลวงตาเป็นสมุนไพรชนิดหนึ่งที่จิตรกรชอบใช้มากที่สุด เนื่องจากส่วนผสมนี้ถูกเติมเข้าไปในภาพที่พวกเขาวาดเพื่อให้สมจริงมากขึ้น แต่เนื่องจากมันมีค่ามากและยากต่อการเก็บรักษา คนส่วนใหญ่จึงไม่มี
แต่ซูฮวาอวิ๋นมีอยู่จริง ๆ เขาจึงพยักหน้
