เพียงไม่นาน แมลงเหล่านั้นก็พุ่งเข้าไปล้อมลู่เฉินอย่างบ้าคลั่ง ทำให้รอบกายชายหนุ่มเต็มไปด้วยแมลง
ซูฮวาอวิ๋นกังวลใจขึ้นมา ไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรดี ส่วนสวีเตาก็ถอยหลังออกไปทีละก้าว คิดจะหนีออกไปจากที่นี่
แมลงปอเลือดในร่างของหานเสี่ยวเฟยหัวเราะออกมาดังลั่น “ตาย!”
“จริงหรือ?” ลู่เฉินกลับเผยรอยยิ้มประหลาดออกมา จากนั้นฝูงแมลงก็ร่วงลงไป
แมลงอมตะร้อนใจขึ้นมา “เจ้าทำอันใดกับแมลงพวกนี้?”
“ไม่ได้ทำอันใด เพียงแค่ดูดพลังของพวกมันเท่านั้น!” ลู่เฉินมองหานเสี่ยวเฟยด้วยรอยยิ้ม จากนั้นจึงใช้มือหนึ่งจับแมลงไว้ ไม่นานนักแมลงเหล่านั้นก็ถูกเขาทำให้แห้งกรอบลงทันที
แมลงที่เหลือคิดจะหนีไป แต่ลู่เฉินไม่ปล่อยให้พวกมันหนีไปได้ง่าย ๆ
เห็นเพียงชายหนุ่มให้กุ่ยเจี๋ยออกมา จากนั้นเขาก็นำกู่ฉินเพลิงโบราณออกมาบรรเลงเพลง ทำให้กุ่ยเจี๋ยแข็งแกร่งขึ้น ทั้งยังส่งผลให้ทุกครั้งที่ฟาดฝ่ามือออกไป ฝ่ามือนั้นจะสามารถทะลุร่างกายของแมลงเหล่านั้น และโจมตีไปยังวิญญาณของพวกมันได้
ด้วยเหตุนี้ แมลงส่วนมากที่อยู่บนอากาศก็เริ่มร่วงหล่นลงพื้น จากนั้นลู่เฉินก็ค่อย ๆ กลืนกินพลังของมันทีละตัว ทำให้พวกมันกลายเป็นซากศพที่เหี่ยวเฉา
ส่วนแมลงอมตะที่อยู่ในร่างของหานเสี่ยวเฟยคิดว่าเมื่อกุ่ยเจี๋ยออกไปแล้ว ตนจะสามารถหนีไปได้ แต่อักขระยันต์ผนึกแมลงของลู่เฉินนั้นสัมฤทธิ์ผล ทำให้เขาไม่สามารถแสดงพลังออกมาได้มากนัก เมื่อเขาคิดจะหมุนตัวออกไปก็ถูกกุ่ยเจี๋ยพัน
