รัดไว้
“หลวงจีนอยู่ที่ใด?” ลู่เฉินจ้องมองไปยังหานสี่ยวเฟยพลันเอ่ยถามขึ้นมา
แมลงปอเลือดในร่างของหานเสี่ยวเฟยตะโกนกลับมา “หากไม่อยากให้เขาตายก็จงปล่อยข้า มิเช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้าไม่สามารถพบเขาได้อีก!”
“เจ้าไม่คิดว่าข้าอาจจะไม่สนใจเจ้าก็ได้งั้นหรือ?”
แมลงอมตะตอบกลับ “วิญญาณของข้าแข็งแกร่งนัก ถ้าหากเจ้าคิดจะอาศัยภูตผีประหลาดของเจ้าเพื่อสังหารข้าละก็ ย่อมเป็นไปไม่ได้!”
“ดูเหมือนว่า ข้าจะต้องเล่นสนุกกับเจ้าสักหน่อยแล้ว!” สิ้นคำนั้น เขาก็ใช้เคล็ดวิชาเถาวัลย์พันรัดร่างของหานเสี่ยวเฟยผู้นี้ไว้
ด้วยเหตุนี้ เมื่อหานเสี่ยวเฟยคิดจะหนีก็ไม่สามารถหนีไปได้
ดังนั้นแมลงอมตะจึงคิดจะทิ้งร่างของหานเสี่ยวเฟย และเมื่อแมลงอมตะนี้กลายเป็นเงาหนีออกมานั้น ลู่เฉินจึงเผยรอยยิ้มออกมา “ข้ารอเจ้าอยู่พอดี!”
“รอข้า?” แมลงอมตะไม่ทันได้ตอบโต้ใด ๆ ลู่เฉินก็ใช้คำสาปภูตทันที
คำสาปภูตนี้ได้ผลดีเป็นพิเศษกับพวกภูตผีต่าง ๆ ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นแมลงวิญญาณก็ตาม
ดังนั้นเมื่อแมลงอมตะวิ่งออกมาจึงถูกพันธนาการไว้ทันที แมลงอมตะจึงพูดขึ้นมาด้วยความร้อนใจว่า “เหตุใดเจ้ายังสามารถใช้เคล็ดวิชาภูตได้!”
“สิ่งที่ข้าสามารถทำได้ ยังมีอีกมาก!” ลู่เฉินจ้องมองไปยังแมลงอมตะพลางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
แมลงอมตะกัดฟันกรอด “เจ้าคิดว่าเช่นนี้แล้ว จะกักขังข้าได้อย่างนั้นหรือ?”
“ว่าอย่างไร? ยังคิดจะขัดขืนหรือ?”
“ไร้สาระ!” เมื่อเอ่ยจบ แมลงอมตะจึงเริ่มเผา
