ย มันไม่มีประโยชน์ อย่างไรเสียเจ้าก็ไม่สามารถสังหารข้าได้”
แต่ชายหนุ่มไม่ได้สนใจและยังคงทำต่อไป
ทุกคนจึงสงสัยว่าเหตุใดลู่เฉินยังคงเสียเวลาอยู่เช่นนั้น แต่หานเสี่ยวเฟยกลับปล่อยให้ร่างของตนถูกลู่เฉินโจมตีอย่างง่ายดาย จนกระทั่งลู่เฉินเก็บธนูกลับมาพลางคลี่ยิ้ม “เรียบร้อย”
“เรียบร้อย?”
ทุกคนไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นหมายถึงสิ่งใด
หานเสี่ยวเฟยจึงเอ่ยถามอย่างเยาะเย้ยว่า “เจ้าหนุ่ม เจ้าทำอันใดเรียบร้อยอย่างนั้นหรือ?”
“เจ้าลองดู ข้าทิ้งรอยประทับไว้บนร่างกายของเจ้า” ลู่เฉินยิ้ม
ครั้นหานเสี่ยวเฟยมองสำรวจร่างกายของตนเองก็พบว่ามีหลายจุดที่มีรอยประทับของธนูและยังเป็นจุดสีดำ ขณะเดียวกันยังมีรอยจากการถูกสายฟ้าฟาดเมื่อครู่ซึ่งเป็นรอยไหม้
แต่แมลงในร่างของหานเสี่ยวเฟยนั้นยังคงไม่เข้าใจ “เจ้าคิดว่าทำรอยประทับเช่นนี้แล้วจะสามารถสังหารข้าได้อย่างนั้นหรือ?”
“ตอนนี้ยังฆ่าเจ้าไม่ได้ แต่ก็สามารถกักขังเจ้าได้!” ลู่เฉินยิ้มบาง ๆ จากนั้นจึงใช้ ‘เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณ’
เมื่อ ‘เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณ’ สัมผัสได้ถึงรอยประทับบนร่างของหานเสี่ยวเฟย ลู่เฉินจึงเผยรอยยิ้มประหลาดออกมา จากนั้นรอยประทับเหล่านี้ก็เกิดแสงสีดำสว่างวาบขึ้นมา
เพียงไม่นาน หานเสี่ยวเฟยก็รู้สึกว่าไม่สามารถสำแดงพลังออกมาได้ ทั้งร่างจึงค่อย ๆ ร่วงลงสู่พื้นดิน
บึ้ม!
ร่างของหานเสี่ยวเฟยตกกระแทกลงบนกองหิน ทั้งร่างมีเลือดไหลออกมาทันที คนของสำนักแมลงวิญญาณต่า
