เสี่ยวเฟย “เจ้าคิดว่าตัวเองกลายเป็นแมลงแล้วจะเก่งกาจขึ้นอย่างนั้นหรือ?”
“เจ้าหนุ่ม ตอนนี้ร่างกายของข้ามีเลือดของแมลงอมตะไหลเวียนอยู่!” หานเสี่ยวเฟยพูดด้วยความพึงพอใจ
แมลงอมตะ? คนของสำนักแมลงวิญญาณแต่ละคนพลันตกตะลึงขึ้นมา
ซูฮวาอวิ๋นยิ่งเบิกตากว้างขึ้น “เป็นแมลงอมตะจริง ๆ”
ฟาเทียนแปลกใจ “แมลงอมตะคือสิ่งใดกัน?”
“ว่ากันว่ามีแมลงบางส่วนไม่มีวันตาย ดังนั้นเมื่อหลอมรวมกับร่างกายของมนุษย์ คนผู้นั้นเกรงว่าจะฆ่าไม่ตายเช่นกัน” ซูฮวาอวิ๋นขมวดคิ้วมุ่น
“มีเรื่องลึกลับเช่นนี้ด้วยหรือ?” ฟาเทียนรู้สึกว่าเหลือเชื่อเกินไป
ซูฮวาอวิ๋นพยักหน้า จากนั้นจึงมองไปยังลู่เฉิน แต่ลู่เฉินยังคงยิ้มอย่างมีเลศนัย
เดิมทีหานเสี่ยวเฟยคิดว่าลู่เฉินคงจะต้องหวาดกลัว แต่เมื่อยังเห็นลู่เฉินไร้ซึ่งท่าทางหวาดกลัวและยังหัวเราะเช่นนี้ เขาจึงเบิกตากว้างพลางเอ่ยออกมา “เจ้าหัวเราะทำไมกัน?”
“ข้าหัวเราะเจ้า ที่อีกไม่นานจะกลัวข้า”
“กลัวเจ้า? ช่างน่าตลกนัก!” หานเสี่ยวเฟยพูดอย่างเหยียดหยาม
คนของสำนักแมลงวิญญาณต่างก็คิดว่าลู่เฉินเพียงแค่พูดจาโอ้อวดเท่านั้น ด้วยเหตุนี้จึงมีบางคนพึมพำออกมา “เจ้าหนุ่มผู้นี้ ช่างไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเสียจริง!”
ทว่าสวีเตารีบหันไปพูดกับหานเสี่ยวเฟยว่า “เร็วเข้า ฆ่าเขาซะ!”
“ข้าจะลงมือเดี๋ยวนี้” เมื่อหานเสี่ยวเฟยพูดจบ ปีกบนตัวจึงเริ่มเคลื่อนไหว จากนั้นทั้งตัวก็ดูราวกับเงาเลือดที่สว่างขึ้นมา
คนของสำนักแมลงวิญญ
