าณจึงรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา
แต่เมื่อหานเสี่ยวเฟยไปถึงตรงหน้าลู่เฉิน เขากลับหยุดลงอย่างกะทันหัน และทั่วทั้งร่างกายกลับไม่สามารถขยับได้ แม้แต่ปีกที่ขยับอยู่นั้นก็ดูช้าลงเรื่อย ๆ
เมื่อเป็นเช่นนี้ ทั้งร่างจึงลอยอยู่กลางอากาศ
“นี่… เกิดสิ่งใดขึ้น?” เมื่อหานเสี่ยวเฟยพบว่าร่างกายของตนเสียการควบคุมไปเล็กน้อย เขาจึงเริ่มตื่นตระหนกขึ้นมา
คนของสำนักแมลงวิญญาณต่างก็แปลกใจว่าเกิดเรื่องใดขึ้น
สวีเตาพูดด้วยความร้อนใจขึ้นมา “เกิดอันใดขึ้นกับเจ้า?”
“อาจารย์ ข้าเองก็ไม่รู้ พลังในร่างกายของข้า ดูเหมือนว่าจะถูกอันใดบางอย่างพันธนาการไว้” หานเสี่ยวเฟยพูดด้วยความกังวลใจ
สวีเตาเบิกตากว้าง “ว่าอย่างไรนะ?!”
ฟาเทียนและซูฮวาอวิ๋นที่อยู่อีกด้านหนึ่งต่างก็อยากรู้เช่นกันว่าเกิดเรื่องใดขึ้น จนกระทั่งลู่เฉินมองไปยังหานเสี่ยวเฟย
“ข้าจะบอกความจริงแก่เจ้า หลังจากที่เจ้าหลอมรวมกับแมลงอมตะอันใดนั่น ก็กลายเป็นร่างของแมลง ตราบใดที่เป็นร่างของแมลงนั้นได้ ข้าย่อมมีวิธีทำให้มันหวาดกลัวได้”
“หวาดกลัว?” หานเสี่ยวเฟยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายหมายความเช่นไร ดังนั้นเขาจึงหลับตาลงทันที จากนั้นก็แทรกจิตเข้าไปยังแสงสีเลือดที่สว่างอยู่ของ ‘แมลงปอ’ และพลันเอ่ยถามด้วยความร้อนใจว่า “แท้จริงแล้วเกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่?”
