วกมัน
ดังนั้นเมื่อซูฮวาอวิ๋นเห็นแมลงกลุ่มใหญ่บินเข้าหาฟาเทียน เขาจึงตะโกนด้วยความตกใจ “เร็วเข้า! หนีไป!”
คิดไม่ถึงว่าฟาเทียนจะสูดหายใจเข้าลึก แล้วร่ายพระสูตรคุ้มครองวิญญาณ ก่อเป็นเงาพระพุทธเจ้าผู้พิทักษ์
เห็นเพียงเงาพระพุทธเจ้าผู้พิทักษ์ห่อหุ้มฟาเทียนไว้ข้างใน และเมื่อแมลงสัมผัสเงาของพระพุทธเจ้า พวกมันก็ส่งเสียงร้องทีละตัว จากนั้นก็กลายเป็นควันดำและสลายหายไป
เมื่อเห็นฉากนี้ ซูฮวาอวิ๋นก็ตกตะลึง “นี่เป็นคาถาแบบไหนกัน?”
แต่ฟาเทียนกลับตื่นเต้นขึ้นมา “เงาพระพุทธเจ้าผู้พิทักษ์นี้น่าทึ่งจริง ๆ!”
“เงาพระพุทธเจ้าผู้พิทักษ์?” ซูฮวาอวิ๋นไม่เข้าใจ
ฟาเทียนจึงชี้ไปที่ลู่เฉิน
“เคล็ดวิชาวิถีพุทธที่ผู้อาวุโสสอนข้า!”
ซูฮวาอวิ๋นไม่เข้าใจเคล็ดวิชาวิถีพุทธใด ๆ มาก่อน ทว่าเบื้องหน้ามีเสียงตะโกนดังมา “ใคร ใครกันที่มาสร้างปัญหาที่สำนักแมลงวิญญาณของข้า!”
ครู่ต่อมา ชายร่างใหญ่ที่แบกกระบอกไม้ไผ่เล็ก ๆ จำนวนมากอยู่บนหลังก็ปรากฏตัวขึ้น และข้างหลังเขาก็คือกลุ่มลูกศิษย์
ทันทีที่ฟาเทียนเห็นบุคคลนี้ เขาก็ก้าวไปข้างหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ข้าเอง!”
เมื่อชายร่างใหญ่เห็นฟาเทียน เขาก็สาปแช่งทันที “เจ้าอีกแล้ว หลวงจีนหน้าเหม็นที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ!”
“ใครกันไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ไม่รู้เลยจริง ๆ!” ฟาเทียนผู้นี้พูดอย่างไม่เกรงกลัว
“น่าขันนัก คราวที่แล้วโดนแมลงของข้าไล่จับ สุดท้ายถูกจับได้ ลืมไปแล้วหรือ” ชายร่างใหญ่หัว
