บทที่ 376 วิญญาณประหลาดที่แผ่กระจาย ดูแล้วแปลกประหลาดนัก
“ข้ารู้แล้วว่าเจ้าอยู่ที่ใด!” ลู่เฉินกล่าวด้วยความมั่นใจ
มนุษย์หินผู้นี้ไม่เชื่อ ยังคงตะโกนออกมาจากมุมมืด “มนุษย์ผู้โง่เขลา!”
ชายหนุ่มไม่ตอบอันใด และยังคงนำถูฉีที่ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวเดินหน้าต่อไป
เห็นเพียงกำแพงรอบ ๆ มีไอปีศาจออกมาเป็นครั้งคราว ทำให้ถูฉีไม่กล้าแม้แต่จะเดินไปเรื่อย และไม่กล้าออกห่างจากลู่เฉิน ทำได้เพียงตามไปติด ๆ เท่านั้น
“ที่แห่งนี้ เหตุใดจึงมีไอปีศาจอยู่ตลอดเวลา?” ยิ่งเขาดูดซับมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าไอปีศาจที่นี่ถูกปล่อยออกมาอย่างไม่มีสิ้นสุด
ลู่เฉินจึงสงสัยว่ารอบ ๆ บริเวณนี้มีรอยแตกที่สามารถเชื่อมไปยังโลกที่เต็มไปด้วยวิญญาณประหลาดหรือไม่
แต่จะใช่หรือไม่นั้น คงมีแต่ผู้ที่พบมนุษย์หินเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้
สำหรับมนุษย์หินผู้นั้นแล้ว ในตอนแรกเขาคิดว่าเขาวงกตนี้จะสามารถขัดขวางลู่เฉินไว้ได้อย่างง่ายดาย แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขาจึงค่อย ๆ พบว่ามีบางอย่างที่ไม่ปกติ เพราะลู่เฉินสามารถมาถึงด้านนอกค่ายกลที่ตนแอบซ่อนไว้ได้อย่างง่ายดาย
“เจ้าหนุ่ม คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะสามารถหาที่นี่พบได้จริง ๆ!” มนุษย์หินซึ่งอยู่ในค่ายกลที่เต็มไปด้วยไอปีศาจพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ชายหนุ่มเพียงแค่ยิ้มอ่อน “ข้าบอกแล้วว่าจะจับเจ้าให้ได้”
“เจ้าไม่เห็นค่ายกลพวกนี้ตรงหน้าเจ้าหรือ?” มนุษย์หินหัวเราะเยาะ
“แล้วอย่างไร?”
มนุษย์หินจึงเผย
