รอยยิ้มประหลาด “นี่เป็นค่ายกลมารระดับสูงเก้าดาว นับว่ามีความแข็งแกร่งมาก!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ถูฉีจึงตกตะลึงขึ้นมา “ช่างแข็งแกร่งนัก”
ลู่เฉินยิ้มพลางมองไปด้านใน “แดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัด ค่ายกลระดับสูงห้าดาว ข้ายังไม่สนใจ แล้วจะกลัวค่ายกลมารระดับสูงของเจ้าเช่นนี้ทำไมกัน?”
เมื่อถูฉีได้ยินเช่นนั้นก็ตกตะลึงอีกครั้ง
มนุษย์หินไม่เชื่อในสิ่งที่ลู่เฉินพูด และยังคงตะโกนออกไป “เจ้าเป็นเพียงขั้นหลอมแก่นแท้ ไม่มีทางที่จะทำลายค่ายกลห้าดาวได้”
“โอ้? ไม่เชื่อหรือ?”
“ไร้สาระ! เจ้ามนุษย์ชั้นต่ำ!”
ลู่เฉินเผยรอยยิ้มเย็นชา “ชั้นต่ำหรือไม่นั้น อีกไม่นานเจ้าจะได้รู้”
เขาพูดจบก็วางมือข้างหนึ่งไว้บนค่ายกล จากนั้นก็พลันเกิดแสงสว่างวาบขึ้นมาบนค่ายกลนี้
มนุษย์หินคิดว่าค่ายกลและไอปีศาจนี้มากพอที่จะทำให้ลู่เฉินตายได้
ไม่เพียงเท่านั้น มนุษย์หินยังคงควบคุมไอปีศาจเหล่านั้น ทำให้ไอปีศาจผ่านเข้าสู่ร่างกายลู่เฉินอย่างบ้าคลั่ง
แต่เมื่อไอปีศาจเหล่านี้เข้าสู่ร่างกายของลู่เฉิน มันกลับค่อย ๆ เข้ามาใน ‘เม็ดยามาร’ เม็ดยาสีขาวเม็ดที่สามของเขา ทำให้เม็ดยามารนี้ค่อย ๆ มีความ ‘แข็งแกร่ง’ ยิ่งขึ้น
ลู่เฉินจึงรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง และหันไปพูดกับมนุษย์หินว่า “ต่อไปนี้ เพิ่มไอปีศาจเข้ามาเรื่อย ๆ ไม่เช่นนั้น หากไอปีศาจรอบ ๆ นี้หนาแน่นไม่มากพอ ข้าอาจจะใช้ไม่พอก็ได้นะ!”
“อวดดี!” เมื่อมนุษย์หินถูกพูดจายั่วยุใส่ เขาก็ยิ่งเพิ่มพลัง
