ยังคงคิดว่าลู่เฉินไม่สามารถเข้ามาภายในค่ายกลได้ จึงยังคงจัดการกับไอปีศาจรอบด้านต่อไป
ถูฉีที่อยู่ด้านหลังลู่เฉินนั้นมองเขาราวกับเป็นสมบัติวิญญาณขนาดใหญ่ที่ดูดซึมซับไอปีศาจเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
ถูฉีจึงสงสัยขึ้นมาว่า ‘แท้จริงแล้วเขาคือมารหรือมนุษย์กันแน่?’
สำหรับมนุษย์หินนั้น เขากำลังทำอันใดบางอย่างอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อตนเหน็ดเหนื่อยจนแทบขาดใจก็กลับพบว่าลู่เฉินยังคงไม่เป็นอันใด
“นี่ เป็นไปได้อย่างไร?” มนุษย์หินกังวลใจขึ้นมาเล็กน้อย
ลู่เฉินเห็นค่ายกลถูกซ่อมแซมได้ระดับหนึ่งแล้ว จึงให้ถูฉีรออยู่ด้านนอก
แต่ถูฉียังคงหวาดกลัว “เขา เขาจะออกมาหรือไม่?”
“วางใจเถิด วันนี้เขาจะต้องถูกค่ายกลของตัวเองกักขังไว้” ลู่เฉินเผยรอยยิ้มชั่วร้าย จากนั้นจึงเดินเข้าไปข้างใน
“ถูกค่ายกลของตัวเองกักขัง?” ถูฉีไม่รู้ว่าอีกฝ่ายหมายความว่าอย่างไร
จากนั้นเพียงไม่นาน มนุษย์หินผู้นั้นก็ลอยอยู่ท่ามกลางไอปีศาจภายในค่ายกล และมองมายังลู่เฉินด้วยความสงสัย “เจ้า เจ้าเข้ามาได้อย่างไร?!”
“เดินเข้ามาตรง ๆ”
เขาตอบเพียงสั้น ๆ ทำให้มนุษย์หินกังวลใจขึ้นมาและคิดหนีออกไป
แต่เมื่อมนุษย์หินคิดว่าจะสามารถหนีออกไปจากค่ายกลนี้ได้อย่างง่ายดายนั้น เขากลับพบว่าเมื่อกระแทกเข้ากับค่ายกล ตนกลับไม่สามารถออกไปได้
“นี่ เกิดอันใดขึ้น?!” มนุษย์หินผู้นั้นหวาดกลัวขึ้นมา เริ่มกังวลใจขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
ชายหนุ่มยิ้มพลางมองไปที่อีกฝ่าย “ข้าจะบอกเจ้าให้ ค
