ะทั่งทุกสำนักและขุมอำนาจใดก็มีอยู่ทั้งหมด
“ขอบใจ” เขายิ้มหลังจากมองดู
ชายชราหัวหน้าหมู่บ้านพูดอย่างเขินอายว่า “คนที่ควรขอบคุณควรเป็นข้า!”
ขณะที่ชายหนุ่มกำลังจะพูดอันใดบางอย่าง จู่ ๆ เลือดก็พุ่งเข้ามาในห้อง และชายชราหัวหน้าหมู่บ้านก็ตกตะลึง “ไม่มีทาง!”
“มีอันใดผิดปกติ?”
“เจ้ายังจำเรื่องคาถาโลหิตบ้าคลั่งที่ข้าเพิ่งพูดไปได้หรือไม่?”
“อืม เกิดอันใดขึ้น?” ลู่เฉินไม่รู้ว่าชายชราหัวหน้าหมู่บ้านหมายถึงอันใด
ชายชราอธิบายว่า “คาถาโลหิตบ้าคลั่งถูกผนึกไว้กับศาสตราวุธวิญญาณ และศาสตราวุธวิญญาณนี้ก็จำเจ้าของได้ แต่ต่ตอนนี้พลันมีโลหิตเปล่งแสงสว่างวาบออกมา ราวกับว่ามันกำลังจะออกมาอย่างไรอย่างนั้น!”
“ศาสตราวุธวิญญาณ?”
“ใช่ บรรพบุรุษบอกว่าศาสตราวุธวิญญาณนี้อยู่กลางอากาศ”
ลู่เฉินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากมองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง และในที่สุดก็พบบางอย่างในกองขี้เถ้า จากนั้นเขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ ฉับพลันนั้นวัตถุสีแดงโลหิตก็ลอยไปอยู่ในมือของชายหนุ่มทันที เห็นเพียงสิ่งที่เป็นสีแดงเลือดนี้คือดอกบัวหิมะสีแดงเลือด
ชายชราหัวหน้าหมู่บ้านพูดอย่างตื่นเต้น “มัน…เป็นมัน! ดอกบัวโลหิตแปดกลีบ”
“ดอกบัวโลหิตแปดกลีบ?” ชายหนุ่มจ้องมองและพบว่าสิ่งนี้มีแปดกลีบจริง ๆ
“ใช่ มันมีคาถาโลหิตอยู่ในนั้น และเมื่อประสานกับศาสตราวุธวิญญาณนี้ พลังของคาถาโลหิตบ้าคลั่งก็เพิ่มขึ้นมาได้”
ลู่เฉินไม่คาดคิดว่าศาสตราวุธวิญญาณนี้จะมีความสามารถนี้
