แผ่นจารึกมากมายอยู่ข้างใน และมีเนินเขาเล็ก ๆ อยู่ด้านหนึ่ง และด้านหน้าของเนินเขามีแผ่นหินที่มีตัวอักษรขนาดใหญ่สลักไว้ว่า ‘หมู่บ้านคนตาบอด’
“เนินเขาเล็ก ๆ นี้คือเถ้าถ่านของครอบครัวเราที่ถูกนำมากองไว้หลังจากการเผาศพ”
ลู่เฉินพยักหน้าและไม่พูดอันใดมาก ในขณะที่ชายชราหัวหน้าหมู่บ้านพาชายหนุ่มไปที่ผนังอีกด้าน
เห็นเพียงบนผนังมีลวดลายแน่นขนัด แต่มองเห็นได้ราง ๆ ทำให้ผู้คนไม่สามารถมองผ่านและเข้าใจได้
“นี่คือรูปของป่าอาทิตย์อัสดง” ชายชราหัวหน้าหมู่บ้านแนะนำ
จิตสัมผัสของลู่เฉินแทรกเข้าไปและพบว่ามีม่านหมอกที่แข็งแกร่งอยู่ หากจิตวิญญาณของคนธรรมดาไม่แข็งแกร่งพอ พวกเขาจะไม่สามารถผ่านกลุ่มหมอกนี้ได้เลย ทว่าเขากลับแทรกเข้าไปได้อย่างง่ายดายและเห็นแผนที่ของป่าอาทิตย์อัสดง
แต่แผนที่นี้ยังไม่สมบูรณ์ นอกจากนี้ยังไม่ได้ระบุว่าสำนักต่าง ๆ และขุมอำนาจอื่น ๆ อยู่ที่ใด ดังนั้นจึงไม่มีทางรู้ตำแหน่งของสำนักแมลงวิญญาณได้เพียงแค่มีแผนที่นี้
หลังจากที่ลู่เฉินเขียนลงไป เขาก็ดึงจิตสัมผัสกลับมาและถามว่า “ข้าอ่านแผนที่แล้ว แต่สำนักและกองกำลังต่าง ๆ นั้นไม่ได้ทำเครื่องหมายไว้บนนั้น”
“ข้ารู้หนึ่งในสิบของแผนที่” หลังจากที่ชายชราหัวหน้าหมู่บ้านพูดจบ เขาก็หยิบหนังสัตว์ชิ้นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อของเขาและส่งให้ลู่เฉิน
ลู่เฉินมองดูก็พบว่ามีหมู่บ้านคนตาบอดเป็นศูนย์กลางและขยายออกไปหลายสิบลี้ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีรายละเอียดมาก แม้กร
