ัว “คุณชายลู่ ข้า ข้าไม่รู้เรื่องใดทั้งสิ้น!”
“เจ้าชิงรากวิญญาณของข้าไป ยังไม่รู้ด้วยหรือ?”
“ข้า ข้าเพียงแค่ทำตามคำสั่ง!”
“คำสั่ง? คำสั่งของผู้ใด?” เมื่อลู่เฉินเห็นว่าอีกฝ่ายไม่สามารถหนีไปได้ จึงก้าวเข้าไปเค้นคำตอบ
ชายชราตีเหล็กพูดด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “ข้าไม่สามารถบอกได้ มิเช่นนั้น วิญญาณของข้าจะหายไปในทันที!”
“กลัวว่าจะหายไปทันทีหรือ?”
“ใช่!” ชายชราตีเหล็กพยักหน้ารับ
“ข้ามีวิธีที่จะทำให้เจ้าไม่หายไป!”
“ไม่ เป็นไปไม่ได้ พันธมิตรชิงรากวิญญาณของเราทุกคนต่างก็มีโซ่ตรวนผูกวิญญาณไว้ ถ้าหากทรยศหรือพูดบางสิ่งที่ไม่สมควรพูดออกมา ก็จะถูกโซ่ตรวนนั้นรัดจนแหลกสลายไป!” ชายชราตีเหล็กหวาดกลัวจนตัวสั่น
ลู่เฉินไม่สนใจและยังก้าวไปข้างหน้า นำนิ้วข้างหนึ่งไปแตะบริเวณหน้าผากและค่อยๆ หลับตาลง จากนั้นจึงแทรกจิตเข้าไปยังจิตวิญญาณที่ว่างเปล่านั้น
อวี่ม่อที่อยู่ด้านหลังสับสนขึ้นมา ไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไรดี
อย่างไรก็ตาม ขณะนั้นเองชายชราตีเหล็กก็ค่อย ๆ หลับตาลง
เห็นเพียง ‘ความว่างเปล่า’ ท่ามกลางความมืดมิดที่ลอยอยู่ภายในวิญญาณของชายชราตีเหล็กผู้นั้น แต่รอบ ๆ วิญญาณของเขานั้นมีอักขระยันต์ลอยอยู่รอบ ๆ มากมายนับไม่ถ้วน
แสงสีทองจาง ๆ ของอักขระยันต์เหล่านี้กลับมีเงาสีดำมากมาย และเงาสีดำเหล่านี้ก็ปกคลุมอยู่บนวิญญาณของชายชราตีเหล็กผู้นั้น
“เห็นหรือไม่ สิ่งเหล่านี้คือโซ่ตรวนที่ข้าพูดถึง” เมื่อชายชราตีเหล็กพูดจบ อักขระย
