ทว่าหญิงสาวไม่เชื่อ “ค่ายกลนี้ ถึงแม้จะเป็นขั้นแปลงเซียนก็ไม่สามารถเข้ามาได้!”
“คนอื่นก็คือคนอื่น ข้าก็คือข้า เจ้าอย่าเอาข้าไปเปรียบเทียบกับคนอื่น”
คำพูดของลู่เฉินทำให้นางรู้สึกว่าเขานั้นหยิ่งผยองเกินไป เมื่อวางสมุนไพรในมือลงแล้วก็โบกมือไปมา ขวดสุราที่อยู่ด้านข้างจึงเปิดออก แล้วหมอกสีเขียวก็ลอยออกมาพร้อมกับฟุ้งกระจายไปรอบ ๆ
หมอกเหล่านี้มีพิษอยู่ และมันยังโจมตีไปที่วิญญาณโดยตรง
หากเป็นผู้ที่มีวิญญาณค่อนข้างอ่อนแอ ตอนนี้ก็อาจจะหมดสติไปแล้วก็เป็นได้ ทว่าวิญญาณของลู่เฉินแข็งแกร่งมาก ดังนั้นสำหรับเขาแล้ว หมอกพิษนี้นับว่าไม่เป็นผล
ชายหนุ่มยืนอยู่ที่เดิมและมองไปยังหญิงสาวผู้นั้น “อยู่กับสุราพิษเหล่านี้มาตลอดทั้งปี ไม่กลัวว่าสักวันจะถูกพิษเหล่านี้เข้าหรือ?”
“เจ้า…ไม่เป็นอันใด?” หญิงสาวผู้นี้ตกตะลึงขึ้นมา
“ถ้าจะให้ข้าพูดจริง ๆ ไม่ว่าจะพิษหรือสุราใด สำหรับข้าแล้วย่อมไม่เกิดผล!” ลู่เฉินพูดกับนาง
แต่หญิงสาวไม่เชื่อ มือของนางเปิดขวดสุราบางส่วนอีกครั้ง
‘เปาะ!’
ฝาของขวดสุราเหล่านั้นลอยขึ้นมาทีละฝา และยังมีไอสุราที่มีสีแตกต่างกันลอยขึ้นมาจากภายใน
ภายใต้การควบคุมของหญิงสาว ไอสุราเหล่านั้นเข้าล้อมรอบกายลู่เฉินไว้ทันที
ไม่เพียงเท่านั้น นางยังพูดขึ้นมาอีกว่า “สุราเหล่านี้ เพียงแค่สูดดมเข้าไปบางส่วน ผู้ฝึกตนขั้นแปลงเซียนก็ไม่สามารถใช้พลังได้แล้ว”
“ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าตัวข้าหาได้กลัวพิษและสุราของเจ้า”
