บทที่ 359 ไม่มีการป้องกัน ก็ไร้เทียมทาน!
แสงสีทองสาดกระจายออกไป
ในเวลาเดียวกัน แสงสีทองเหล่านี้ก็กลายเป็นกระบี่สีทองจำนวนนับไม่ถ้วน
แต่ลู่เฉินเปิดใช้ ‘กระจกนภาวิญญาณ’ ทำให้ลำแสงสีทองทั้งหมดถูกสะท้อนกลับทันที
หลังจากที่ชายร่างทองถูกแสงสีทองโจมตี เขาก็ไม่สะทกสะท้านแต่อย่างใด เพราะชิ้นส่วนเหล่านั้นหลอมรวมเข้าไปในร่างกายของเขาอีกครั้ง
“ใช้ได้นี่ มีกระจกนภาวิญญาณจริง ๆ!” ชายร่างทองจ้องมองกระจกรอบ ๆ ด้วยสายตาแปลกใจ
ชายหนุ่มกล่าวว่า “เจ้าเองก็ไม่เลว เจ้าสามารถดูดเคล็ดวิชาของตนเองเข้าไปในร่างได้!”
“ข้าบอกแล้วว่าร่างกายของข้าสามารถดูดซับโลหะได้ทุกชนิด รวมถึงคาถาทองคำด้วย!” ชายร่างทองกล่าวอย่างภาคภูมิใจ
ลู่เฉินไม่มีทางเลือกนอกจากสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เฮือกหนึ่ง “ดูเหมือนว่านี่จะเป็นวิธีเดียว!”
“อันใดนะ? เจ้ายังคิดจะสู้อีกหรือ?” ชายร่างทองยั่วยุลู่เฉิน ส่วนคนถูกยั่วยุก็ก้าวถอยหลังไป เพื่อเพิ่มบางอย่างให้กับค่ายกล
หลังจากเห็นเขาถอยไปที่ขอบของค่ายกล ชายร่างทองก็คิดว่าอีกฝ่ายกำลังจะหนี จึงตะคอกเสียงว่า “คิดจะหนีหรือ?!”
เห็นเพียงชายร่างทองสร้างเงากำปั้นและใบมีดสีทองจำนวนนับไม่ถ้วน
ทว่าทั้งหมดกลับถูกต่อต้านโดยค่ายกล
“ให้ตายสิ!” ชายร่างทองโกรธจัดเมื่อเห็นว่าค่ายกลต้านทานเคล็ดวิชาของเขาได้ เขาจึงโจมตีต่อไปด้วยพลังที่มากขึ้น
แต่ด้วยการสนับสนุนของลู่เฉิน ทำให้ค่ายกลนี้มีเสถียรภาพมากยิ่งขึ้น
ไม่เพียงเท่า
