รสชาติไป” เสี่ยวเอ้อร์กล่าวด้วยรอยยิ้ม
ลู่เฉินรู้สึกว่ามันแปลกเกินไป “ขอพบเถ้าแก่เนี้ยของเจ้าได้หรือไม่?”
“ข้าเกรงว่าคงจะยาก”
“เพราะเหตุใด?”
“เถ้าแก่เนี้ยของเรารับเฉพาะลูกค้าประจำ ส่วนคนอื่นจะไม่พบขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์ตอบ
ทว่าลู่เฉินกลับหัวเราะ “เจอครั้งเดียวแปลกหน้า เจอครั้งที่สองก็คุ้นเคยมิใช่หรือ?”
“ก็ถ้าเป็นบุคคลที่เข้าเงื่อนไขนะขอรับ ท่านต้องทำตามเงื่อนไขหนึ่งข้อ” เสี่ยวเอ้อร์ยิ้ม
“เงื่อนไขอันใด?” เขาอยากรู้ขึ้นมาทันที
