นโฉมหน้าที่แท้จริงของมันแล้ว มันเป็นน้ำเต้าสีทอง แต่พื้นผิวดูเป็นสนิมเล็กน้อย หากไม่มองใกล้ ๆ ก็มองเห็น ‘สนิม’ เป็นสีทองได้ยาก
หลังจากที่เติมสุราแล้ว ถุงมือขวาของเขาก็ถูกถอดออก เผยให้เห็นนิ้วทั้งสาม และอีกฝ่ายยังใช้นิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้จับปากไหสุราเขย่า
ไม่นานนัก เขาก็จิบไปหนึ่งอึก คล้ายกับยืนยันแล้วว่าไม่มีอันใดผิดปกติ จากนั้นก็เก็บมันแล้วสวมถุงมือเดินออกจากโรงเตี๊ยมไป
เมื่อเขาจากไป ช่างตีเหล็กชราก็แสร้งทำเป็นเมา มีหลายคนในเมืองรู้จักเขาจึงหัวเราะเยาะพลางเอ่ยว่า “ผู้เฒ่าตีเหล็ก เจ้าเมาอีกแล้วหรือ?”
“ข้าไม่เมา ข้าดื่มต่อได้…” ช่างตีเหล็กชรายิ้มแล้วเดินโซเซออกไป
ทุกคนมองว่าเขาเป็นคนขี้เมา และรู้ว่าเขามีภูมิหลังอันใด ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สนใจชายผู้นี้ และปล่อยให้เขากลับไปที่ร้านตีเหล็ก จากนั้นช่างตีเหล็กก็ปิดร้านและงับประตู
ในยามที่ประตูปิด ร้านตีเหล็กพลันแยกตัวออกจากโลกภายนอก ลู่เฉินเห็นแล้วก็ครุ่นคิด ก่อนจะปล่อยกลิ่นอายของ ‘ราชันย์แมลง’ ออกมาจากร่างกายของเขา จากนั้นก็สำแดง ‘เคล็ดวิชาดึงดูดแมลง’
หลังจากนั้นไม่นาน แมลงตัวเล็ก ๆ ก็ปรากฏขึ้น
เมื่อลู่เฉินแตะแมลงตัวเล็ก ๆ เหล่านี้ที่ดูเหมือนแมลงวัน พวกมันก็บินออกจากที่นี่ ยามลู่เฉินหลับตาลง เขาก็เห็นสิ่งที่พวกมันเห็นผ่านสายตาของแมลงตัวเล็ก ๆ เหล่านี้
“ดูเหมือนว่าเคล็ดวิชานี้จะยังมีประโยชน์อยู่” ชายหนุ่มยิ้มพิศวง แมลงเหล่านี้บินไปยังร้านต
