กจวนของตระกูลลู่จนถึงวันรุ่งขึ้น
เมื่อลู่เฉินปรากฏตัวอีกครั้ง เขาก็มาอยู่นอกร้านตีเหล็กแล้ว อีกทั้งร้านตีเหล็กก็ถึงเวลาเปิด
เมื่อช่างตีเหล็กหนุ่มเห็นลู่เฉิน เขาก็หัวเราะและพูดว่า “คุณชายน้อยลู่ ลมอันใดหอบท่านมาที่นี่หรือ?”
“ข้ามีกริชหักอยู่ด้ามหนึ่ง อยากจะขอให้ช่างตีเหล็กชราซ่อมให้สักหน่อย” ลู่เฉินยิ้มให้ช่างตีเหล็กหนุ่ม และช่างตีเหล็กหนุ่มก็ถามว่า “ท่านหมายถึงเถ้าแก่สินะ”
“อืม”
“เขามักจะมาตอนบ่ายเท่านั้น ยามนี้เขาคงเมาและหลับไปแล้ว” ช่างตีเหล็กหนุ่มพูดอย่างเขินอาย
ชายหนุ่มไม่มีทางเลือกนอกจากพูดว่า “ไม่เป็นไร ข้าจะกลับมาตอนบ่าย”
“ได้เลย!” ช่างตีเหล็กหนุ่มตอบรับและส่งลู่เฉินออกไป ส่วนลู่เฉินก็กลับไปที่จวนของตระกูลลู่เพื่อใช้ ‘เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณ’ จับตาดูสถานการณ์ในร้านตีเหล็ก
ส่วนช่างตีเหล็กหนุ่มนั้น เขามาอยู่ด้านนอกค่ายกลบนชั้นสามและตะโกนเข้าไปข้างในว่า “เถ้าแก่”
“เกิดอันใดขึ้น?” ชายคนนั้นถามจากในห้อง
“คุณชายน้อยลู่ต้องการซ่อมกริช ข้าให้เขามาบ่ายนี้” ช่างตีเหล็กหนุ่มพูด
“คุณชายน้อยลู่? นายน้อยคนใดของตระกูลลู่?” อีกฝ่ายเดินออกมาด้วยความสงสัย ช่างตีเหล็กหนุ่มมองไปยังเถ้าแก่ที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงและชี้ไปที่ตระกูลลู่ซึ่งอยู่ห่างออกไป “นายน้อยตระกูลลู่ผู้นั้นไง”
“เขา? กลับมาแล้วหรือ?” ช่างตีเหล็กชราเผยความประหลาดใจผ่านแววตา
“อืม กลับมาแล้ว”
“ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าลงไปก่อนเถิด” หลังจากที่ช่างตี
