รอย่างนั้น
แต่ในขณะนี้ลู่เฉินพลันเดินออกมาจากศาลา
เมื่อเห็นลู่เฉินเดินออกจากศาลา มู่ตู๋ซาก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก เขารีบพูดกับถูอิ่นซาว่า “ดูสิ เขาถูกหลอกแล้ว!”
ถูอิ่นซายิ้มประหลาด “ต่อไปก็ตาเจ้า!”
เห็นเพียงถูอิ่นซาสร้างกำแพงล้อมรอบลู่เฉินทันที ทำให้ลู่เฉินถูกขังอยู่ในพื้นที่ ‘จำกัด’ จากนั้นมู่ตู๋ซาและถูอิ่นซาก็ไม่สนใจหนานเหยาและเข้าไปใน ‘ห้องลับ’ ด้วยกัน
เมื่อเห็นสิ่งนี้ หนานเหยาก็พลันรู้สึกกังวล “ท่านอาจารย์ จะเป็นอันใดหรือไม่?”
สีหน้าของหนานลัวดูไม่ได้ “ว่ากันว่ามนุษย์กระดาษมีข้อบกพร่อง”
“ข้อบกพร่องอันใด?”
“ถ้าเขาถูกกำแพงขังในพื้นที่เล็ก ๆ เขาจะไม่สามารถออกไปได้ และถ้าเขาออกมาไม่ได้ก็จะถูกโจมตี แล้วก็…ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บนั้นก็ไม่ใช่มนุษย์กระดาษ” หนานลัวกล่าวอย่างตึงเครียด
“อันใดนะ?” หนานเหยาตกตะลึง ส่วนทหารยามเกราะดำที่ถูกวางยาพิษรอบ ๆ นั้นต่างก็ส่งเสียงคร่ำครวญออกมา
