่งยอง ๆ ลงเหมือนเมื่อครู่ จากนั้นก็วางมือข้างหนึ่งบนไหล่ของชายคนนั้น และชายคนนั้นก็จับแขนของลู่เฉินไว้ พลางพูดอย่างอ่อนแรงว่า “ท่าน ท่านต้องช่วยข้านะขอรับ!”
“พิษของเจ้าเอง เจ้าจะให้ข้าช่วยหรือ?” ลู่เฉินมองเขาด้วยรอยยิ้ม ทุกคนไม่รู้ว่าเขาหมายถึงอันใด แต่เคล็ดวิชาเถาวัลย์ธรณีของลู่เฉินได้เข้าไปพันรัดคนผู้นี้แล้ว
ไม่เพียงแค่นั้น หนามพิษเหล่านั้นยังทิ่มแทงเข้าไปในร่างกายของคนผู้นี้
ครู่ต่อมา ใบหน้าของคนผู้นี้เปลี่ยนเป็นน่ากลัว จากนั้นทุกคนก็เห็นว่าเขามีใบหน้าที่เปลี่ยนไป
