สนมอู่คิดว่าตนอาจจะฟังผิดเพี้ยนไป และองค์ชายเจ็ดยังคงไม่เชื่อ “จะเป็นไปได้อย่างไร!? แดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัด ถูกผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐานทำลาย?”
เฮยเม่ยเล่าเรื่องทั้งหมดออกมา และเมื่อพระสนมอู่ได้ยินว่าลู่เฉินใช้หลายวิธีการ ร่างทั้งร่างพลันสั่นสะท้านและพยายามที่จะนั่งลง “เป็นไปได้อย่างไร เขา… เหตุใดจึงทำลายที่นั่นได้!”
“ตอนนี้แดนศักดิ์สิทธิ์นั้น นอกจากเหล่าผู้ที่มีขั้นพลังระดับต่ำ และภูตเฒ่าทั้งสี่ที่ได้รับบาดเจ็บ คาดว่าคงไม่มีผู้ใดแล้ว” เฮยเม่ยพูดด้วยความหดหู่
พระสนมอู่ร้อนใจขึ้นมา “ท่านพ่อ! ต้องติดต่อท่านพ่อข้า!”
“ยอดฝีมือผู้แปลงเซียนต่างก็อยู่ในแดนลับ พวกเขาไม่สามารถออกมาได้ง่าย ๆ” เฮยเม่ยตอบกลับ แต่พระสนมอู่ยังคงกังวลใจ “แดนศักดิ์สิทธิ์เป็นเช่นนี้แล้ว เจ้าคิดว่าพวกเขาจะไม่กลับมาหรือ?”
เฮยเม่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยออกมา “ข้าคิดว่าข่าวคราวนี้น่าจะส่งไปถึงพวกเขาที่นั่น แต่พวกเขาเพียงแค่ไม่ปรากฏตัวออกมา”
พระสนมอู่พยักหน้าพลางเอ่ยว่า “แดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัดจะต้องไม่จบลงเช่นนี้!”
เฮยเม่ยยังสงสัยว่าคนของแดนศักดิ์สิทธิ์นี้จะเป็นอย่างเช่นที่พระสนมอู่พูดมาหรือไม่
และขณะนั้นเอง เสียงระฆังในแขนเสื้อคลุมของพระสนมอู่ส่งเสียงดังขึ้นมา นางจึงรีบนำออกมาทันที
สิ่งนี้คือระฆังเล็กสีขาว ด้านบนมีอักขระยันต์อยู่มากมาย และขณะนั้นภายในระฆังก็มีน้ำเสียงที่ดูเคร่งขรึมดังออกมาพอดี “เสี่ยวซี เกิดเรื่องใดขึ้น
