ราะลู่เฉินแล้วกล่าวว่า “เจ้าหนุ่ม เจ้าเป็นเพียงผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐาน เมื่อตกอยู่ในสถาณการณ์เช่นนี้ ข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะถูกพวกเขาทำลายกระจกบนตัวเจ้าเช่นไร!”
พูดจบ คนเหล่านี้ต่างก็พุ่งตัวเข้าไป!
แต่ขณะที่คนเหล่านี้กำลังจะเข้าใกล้นั้น ลู่เฉินก็นำกู่ฉินเพลิงโบราณออกมาบรรเลงเพลง ราวกับว่าคนเหล่านั้นสูญเสียความเป็นตัวเองไปในทันที และเพียงเดินเตร่อยู่บริเวณนั้น
“นี่…เกิดเหตุใดขึ้น!” คนผู้นั้นตกตะลึงขึ้นมา
“ถึงแม้ว่าเจ้าจะควบคุมคนเหล่านี้ แต่วิญญาณของพวกเขายังคงมีชีวิตอยู่ ดังนั้นข้าเพียงแค่เพิ่มเสียงสักหน่อย พวกเขาก็จะต่อต้านพลังของเจ้า!” ลู่เฉินยิ้ม
ร่างของบุตรศักดิ์สิทธิ์ผู้นั้นบันดาลโทสะขึ้นมา “ข้าจะฆ่าเจ้า!”
เมื่อพูดจบ กลางฝ่ามือของคนผู้นี้ก็ปรากฏกระบองยาวด้ามหนึ่งออกมา อีกฝ่ายไม่ใช้เคล็ดวิชา แต่ใช้กระบองในการตี ‘กระจกนภาวิญญาณ’ นี้ให้กระเด็นออกไป ดังนั้นกระบองนี้จึงถูกฟาดออกไปบนศีรษะของชายหนุ่ม
ลู่เฉินเพียงยิ้มออกมา กระบองนั้นก็หยุดอยู่กลางอากาศ และคนผู้นั้นก็รู้สึกตกตะลึงขึ้นมา “เกิดเหตุใดขึ้น!?”
“กระบองนี้ไม่เหมาะกับเจ้า” ลู่เฉินพูดความคิดของตนออกมา กระบองพลันหลุดออกจากมือของบุตรศักดิ์สิทธิ์ผู้นั้นไปทันที
คนผู้นั้นมีสีหน้าเปลี่ยนไป บุตรศักดิ์สิทธิ์จึงเอ่ยเตือนคนที่อยู่ภายในร่างกายของตน “เจ้าหนุ่มผู้นี้ สามารถควบคุมสมบัติวิญญาณของผู้อื่นได้ เจ้าต้องอาศัยความดุร้าย!”
เมื่อได้ยินเช่น
