นั้น คนผู้นั้นจึงทำได้เพียงควบคุมร่างกายของบุตรศักดิ์สิทธิ์กระโจนออกไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นใช้ฝ่ามือสัมผัสไปยังกระจกเพื่อหยุดกระจกบานนี้ไว้
แต่ลู่เฉินพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้ามองข้าเป็นตุ๊กตาไม้จริงหรือ?”
เมื่อพูดจบ บนมือของเขาก็ปรากฏกระบี่สยบเก้าทิศออกมา และแทงออกไป คนผู้นั้นพลันตกตะลึงขึ้นมา รีบควบคุมร่างของบุตรศักดิ์สิทธิ์ทันที จากนั้นจึงหายไปกลางอากาศ
เมื่อลู่เฉินเห็นเช่นนั้นจึงพึมพำออกมา “พลังยังนับว่าแตกต่างกันอยู่ มิเช่นนั้นเมื่อครู่คงได้แทงเขาไปแล้ว”
“เจ้าหนุ่ม ถึงแม้ว่าข้าจะสังหารเจ้าไม่ได้ แต่ข้าสามารถให้ไอมารสังหารเจ้าได้!” อีกฝ่ายพูดขึ้นมาด้วยความโกรธแค้นจากมุมหนึ่ง ลู่เฉินจึงยิ้มออกมา “ให้ไอมารสังหารข้า?”
“ไร้สาระ!”
พูดจบ ไอมารที่อยู่รอบ ๆ ก็พลันหนาแน่นมากขึ้นเรื่อย ๆ และคนเหล่านั้นก็ครุ่นคิดขึ้นมาอีกครั้ง
ขณะเดียวกัน คนผู้นั้นก็พูดกระตุ้นขึ้นมา “เมื่อไอมารมีความหนาแน่นถึงระดับหนึ่ง แม้แต่ผู้ที่อยู่ขั้นแปลงเซียนก็ไม่สามารถต้านทานได้ ยิ่งเจ้าที่เป็นเพียงขั้นสร้างรากฐานนั้นแทบไม่ต้องพูดถึง”
ทว่าลู่เฉินกลับไม่คิดเช่นนั้น เขาจึงหย่อนกายนั่งลง และหลังจากให้กระจกล้อมรอบตนเองแล้วจึงยกยิ้มพลางเอ่ยออกมา “เช่นนั้น ข้าจะรอดู ไอมารพวกนี้ของเจ้าจะเก่งกาจเพียงไหนเชียว”
เมื่อเห็นเขาหยิ่งผยองเช่นนี้จึงบันดาลโทสะขึ้นมา ทั้งยังเพิ่มพลังต่อไปเรื่อย ๆ
เพียงไม่นาน ไอมารเหล่านี้ก็ทำให้รอบด้านก
