แดนทักษิณา
และเมื่อเถียนอวิ๋นเมิ่งได้สติขึ้นมา จึงมองเห็นตัวเองที่ยืนอยู่บนพื้นหิมะแห่งหนึ่ง
“ที่นี่คือ”
เกล็ดหิมะลอยปลิวไปรอบด้าน แต่กลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา “ว่าอย่างไร? จำข้าไม่ได้หรือ?”
“นักบุญหญิงวังเหมันต์สงัด?” เถียนอวิ๋นเมิ่งตกตะลึงขึ้นมาทันที
“รู้ก็ดี”
เถียนอวิ๋นเมิ่งเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เมื่อครู่ เจ้าช่วยข้าหรือ?”
“มิเช่นนั้น เจ้าคิดว่าเจ้าจะสามารถหนีจากเงื้อมมือเจ้าหนุ่มผู้นั้นได้หรือ?” นักบุญหญิงที่อยู่ในมุมหนึ่งย้อนถามขึ้นมา เถียนอวิ๋นเมิ่งจึงรู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาทันที “ขอบคุณท่านนักบุญหญิงมาก”
“ข้าช่วยเจ้าไม่ใช่ว่าเห็นด้วยกับเจ้า แต่เป็นเพราะอยากสร้างเนื้อกายใหม่ให้เจ้า จากนั้นเจ้าจะต้องไปจัดการเจ้าหนุ่มผู้นั้นให้ข้าต่อไป จับเขามาให้ข้าให้ได้” นักบุญหญิงอธิบาย
“เนื้อกายใหม่?” เถียนอวิ๋นเมิ่งตกตะลึงขึ้นมา
“ใช่ แต่ยังต้องรอดูก่อนว่าเจ้ายินยอมหรือไม่!”
“ยินยอม ข้าต้องยินยอมอย่างแน่นอน” เถียนอวิ๋นเมิ่งรู้สึกตื่นเต้น
นักบุญหญิงผู้นั้นจึงยิ้มออกมา “ดี ดีมาก!”
จากนั้นเกล็ดหิมะมากมายก็หลอมรวมรอบกายเถียนอวิ๋นเมิ่ง จากนั้นร่างกายของเถียนอวิ๋นเมิ่งก็แข็งทื่อ และเนื้อกายก็ค่อย ๆ ปรากฏออกมา เมื่อเถียนอวิ๋นเมิ่งเห็นภาพที่น่าตื่นเต้นเช่นนี้จึงกล่าวออกมาว่า “นักบุญหญิง แท้จริงท่านเก่งกาจเพียงนี้เชียวหรือ เหตุใดจึงไม่จัดการเจ้าหนุ่มนั่นด้วยตัวเอง?”
“ร่างที่แท้จริงของข้าไม่สามารถออกไปไ
