ด้ในตอนนี้ มิเช่นนั้น ข้าคงจัดการเขาด้วยตัวองไปนานแล้ว” นักบุญหญิงตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา
เถียนอวิ๋นเมิ่งจึงขานรับและเอ่ยเยินยอออกมา “ถ้าอย่างนั้นท่านโปรดวางใจ ข้าจะจัดการเขาด้วยมือของข้าเอง”
“หวังว่าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง!” เมื่อนักบุญหญิงพูดจบ จึงทำการสร้างเนื้อกายใหม่ให้แก่เถียนอวิ๋นเมิ่งต่อไป
เถียนอวิ๋นเมิงกล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้น “ลู่เฉิน เจ้าคงจะคิดไม่ถึงเลยสินะ”
ลู่เฉินย่อมไม่รู้ว่าเถียนอวิ๋นเมิ่งสามารถสร้างเนื้อกายใหม่ขึ้นมาได้ แต่ในขณะนั้นเขาก็ไม่ได้สนใจนัก เพราะความคิดของเขาในตอนนี้กำลังจดจ่ออยู่กับหอคอยเมฆาสงัดตรงหน้านี้
เห็นเพียงหอคอยสูงสีม่วงที่ลอยอยู่บนอากาศ และมีความสูงประมาณสิบชั้น ขณะเดียวกันหน้าต่างรอบด้านก็ถูกปิดสนิท ทำให้ไม่สามารถเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในได้
“อาจารย์ เข้าไปอย่างไรหรือ?” หนานเหยาได้ลองโจมตีหอคอยเมฆาสงัดนี้อยู่หลายครั้ง และพบว่าการโจมตีนั้นไม่เกิดผลอันใด จึงแสดงสีหน้าสงสัยออกมา
ลู่เฉินมองไปยังหอคอยนี้พลางเอ่ยออกมาว่า “หอคอยนี้มีพลังในการดูดซึมซับเคล็ดวิชา”
“ดูดซึมซับเคล็ดวิชา?” หนานเหยาเบิกตากว้าง ลู่เฉินจึงขานรับ “หอคอยนี้ ถูกสร้างขึ้นมาโดยใช้ศิลาดูดซับวิชา ดังนั้นไม่ว่าเคล็ดวิชาใดที่โจมตีมานี้ ต่างก็จะถูกดูดซึมซับเข้ามา”
หนานเหยาถึงกับอ้าปากค้าง ลู่เฉินจึงยิ้มและพูดต่อ “แต่เมื่อมาเจอกับข้า ถือว่ามันโชคร้ายเสียแล้ว”
“อาจารย์ ท่านมีวิธีหรือ?” หน
