ยาจะรู้สึกซาบซึ้งใจมาก แต่นางก็กลัวเมื่อคิดว่าแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัดยังมีตัวประหลาดเฒ่าอยู่อีกมากมาย “ท่านอาจารย์ ช่างมันเถอะ สถานที่นั้นเป็นหนึ่งในสามแดนศักดิ์สิทธิ์ทักษิณา”
“มีอสูรปีศาจพวกนี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเขาเจ็บปวดแล้ว” ชายหนุ่มมองไปที่อสูรปีศาจรอบ ๆ ตัวเขาและเย้ยหยันออกมา
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หนานเหยาก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมาด้วยความสงสัย “ท่านอาจารย์ เกิดอันใดขึ้นกับอสูรปีศาจพวกนี้?”
“เกิดอันใดขึ้น?”
“ในเมื่อถูกแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัดควบคุมอยู่ แต่เหตุใดพวกมันถึงฟังท่าน?” หนานเหยารู้สึกงงงวย แต่ลู่เฉินมองพวกมันด้วยรอยยิ้ม “พวกมันกลัวกลิ่นอายของข้า”
“กลิ่นอาย?” หนานเหยาไม่เข้าใจ แต่ลู่เฉินยิ้มอย่างมีเลศนัย “ถึงข้าบอกเจ้าไปตอนนี้ เจ้าก็ไม่เข้าใจ!”
“แล้วพวกนั้นจะโจมตีท่านหรือไม่?”
“ปกติแล้วก็ไม่ แต่หากพวกมันถูกรบกวน พวกมันก็จะทำ! แต่ข้าจะใส่กุญแจมือพวกมันไว้!” หลังจากพูดจบ ชายหนุ่มก็ให้อสูรปีศาจเหล่านี้เข้าแถวแล้วมาทีละตัว เพราะเขาต้องการเอาหยดเลือดของพวกมันตัวละหยด จากนั้นก็นำเลือดของอสูรปีศาจเหล่านี้มาหลอมรวมกันและกลายเป็นลูกปัดสีแดงโลหิต
หนานเหยาเบิกตากว้าง “ท่านอาจารย์ นี่คืออันใด?”
“เจ้าเคยได้ยินเรื่องลูกบอลอสูรโลหิตหรือไม่?”
“ลูกบอลอสูรโลหิต…เป็นการนำโลหิตของอสูรปีศาจมาหลอมรวมกัน จนกลายเป็นศาสตราวุธประหลาด ยิ่งไปกว่านั้น หากหลอมโลหิตของอสูรปีศาจแล้ว อสูรปีศาจนั่นจะไ
