ายคนนั้นต่อด้วยว่า “จุดประสงค์คืออันใด?”
เชลยคนอื่น ๆ พากันตะโกนขึ้นมาทีละคน เห็นได้ชัดว่าต้องการหยุดคนคนนั้น แต่ท่านยายกลับรัดพวกเขาเอาไว้แน่นจนไม่สามารถส่งเสียงได้ และลู่เฉินยังคงซักถามต่อไป
ชายคนนั้นพูดอย่างสับสนว่า “รอคำสั่งจากวังเหมันต์สงัด”
“คำสั่งอันใด?”
“ยาพิษ” ชายคนนั้นตอบ แต่ลู่เฉินสงสัยว่า “ยาพิษอันใด?”
“ในพระราชวังไร้หน้า ใช้ขวดยาพิษที่วังเหมันต์สงัดเตรียมไว้!”
ท่านยายและคนอื่น ๆ ตกใจทันที
ชายหนุ่มถามต่อไปว่า “ขวดยาพิษคืออันใด? อยู่ที่ไหน?”
“มันอยู่ที่พวกเรา” หลังจากที่ชายคนนั้นพูดจบ ลู่เฉินก็ขอให้อีกฝ่ายนำมันออกมา และชายคนนั้นก็ชี้ไปที่จุดตันเถียนของเขา “อยู่ที่ตันเถียน”
ลู่เฉินจึงวางมือข้างหนึ่งไว้บนไหล่ของอีกฝ่าย หลังจากนั้นพลังกลุ่มหนึ่งก็ถูกผลักออกมา ไข่มุกสีเงินที่ดูเหมือนยาอายุวัฒนะพลันปรากฏขึ้น มันมีปราณพิษชนิดหนึ่งอยู่ในนั้น
แต่เมื่อเห็นไอพิษนี้ ลู่เฉินก็ขมวดคิ้ว “วังเหมันต์สงัดจะมีของสิ่งนี้ได้อย่างไร!”
“นี่คืออันใด?” ชายชรากวาดพื้นถามอย่างสงสัย และลู่เฉินก็พูดอย่างเคร่งขรึมว่า “พิษชนิดหนึ่ง แต่พิษชนิดนี้เก็บรักษาได้ยาก และมันก็ยากที่จะตามหาเช่นกัน แต่มีวิธีเก็บรักษามันไว้ในวังเหมันต์สงัด และมันยังมีอยู่จำนวนมาก!”
“แล้วมันอันตรายหรือไม่?”
“หากใช้ยานี้ ก็จะสามารถทำให้ทุกคนที่อยู่ในขั้นแปลงเซียนตกอยู่ในสภาวะไร้พลังได้” ชายหนุ่มพูดโดยถือมันไว้ในมือ ขณะที่ทุกคนตกใ
