้นี้มีหน้ากากปิดบังใบหน้า หลังค่อมเล็กน้อย มือขวาของเขาสวมกระดูกปลอมไว้ ดูแล้วเหมือนว่ามือขวาของเขาไม่มีเนื้อ และมีเพียงมือที่เป็นโครงกระดูก
เมื่อเห็นเช่นนี้ หวังอวี่ก็ถามด้วยความประหลาดใจ “ผู้อาวุโสกระดูก?”
“ให้เขาออกไป!” ลู่เฉินพูดกับหวังอวี่ และหวังอวี่มองไปที่ชายคนนั้นอย่างรวดเร็ว “ผู้อาวุโสกระดูก ท่านโปรดออกไปจากที่นี่ก่อน!”
“หวังอวี่ เขาเป็นใคร? เขากำลังทำอันใด?” ผู้อาวุโสกระดูกถามด้วยสีหน้าจริงจัง ขณะที่หวังอวี่อธิบายว่า “เขากำลังช่วยข้าทำลายปีศาจ!”
“ทำลายปีศาจ? แค่เขาหรือ? จะเป็นไปได้อย่างไร!?” ผู้อาวุโสกระดูกไม่เชื่อ เขาร่ายลูกบอลเพลิงพร้อมที่จะโจมตีลู่เฉิน แต่หวังอวี่รีบรุดไปข้างหน้าเพื่อหยุดเขา “ผู้อาวุโสกระดูก ท่านลงมือกับเขาไม่ได้นะ!”
“ออกไปให้พ้น!” ผู้อาวุโสกระดูกจ้องเขม็ง
หวังอวี่รู้สึกกังวลใจยิ่ง “เขา… เขาช่วยข้าทำลายปีศาจจริง ๆ!”
“เขาไม่ใช่คนจากพระราชวังไร้หน้าของเรา!” หลังจากที่ผู้เฒ่ากระดูกพูดจบ เขาก็โบกมือ พลันร่างของลู่เฉินปกคลุมไปด้วยเปลวเพลิง ขณะที่หวังอวี่ตกใจกลัวและตะโกนออกไปด้านนอก “ตาเฒ่า รีบเข้ามาเร็วเข้า!”
ทว่าข้างนอกเงียบมากจนลู่เฉินขมวดคิ้ว “ไม่ต้องตะโกนแล้ว พวกเขาไม่ได้ยินเจ้า!”
“เพราะเหตุใด?” หวังอวี่ที่เห็นชายหนุ่มอยู่ในเปลวเพลิงก็พูดอย่างกังวล แต่ลู่เฉินกลับยิ้มออกมา “เพราะชายคนนี้เข้ามายุ่งเกี่ยวกับห้องโถง เสียงภายในนี้จึงไม่สามารถส่งออกไปได้”
“อ
