กมา “ไม่เลว หนึ่งคนต่อหนึ่งห้องโถง”
ชายชรากวาดพื้นรู้ว่าอีกฝ่ายมองร่างแยกของเขาออกจึงพูดว่า “เจ้าอย่ามาล้อข้า!”
“ได้ พวกเจ้าออกไป คอยเฝ้าให้ข้า อย่าให้ใครมารบกวน เข้าใจหรือไม่?” ลู่เฉินจ้องมองชายชรากวาดพื้นและเถ้าแก่เนี้ย ทั้งสองพยักหน้าก่อนจะออกจากห้องโถงไป
ชายหนุ่มยังคงไม่วางใจ ดังนั้นหลังจากติดตั้งค่ายกลรอบ ๆ แล้ว เขาก็ให้หวังอวี่นั่งขัดสมาธิ
หวังอวี่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทำตาม แต่แล้วก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อย “ข้าควรทำอย่างไรต่อ?”
“ไม่ต้องทำอันใดทั้งนั้น เพียงนั่งนิ่ง ๆ” หลังจากพูดจบ เขาก็ปลดปล่อยพลังของ ‘จักรพรรดิปีศาจ’ ในร่างกาย พลันกลิ่นอายนั้นทำให้ปีศาจในร่างกายของหวังอวี่ถึงกับสั่นสะท้านระคนตื่นตระหนก “เจ้ากำลังจะทำอันใด?”
ลู่เฉินไม่ตอบ เขาวางมือข้างหนึ่งบนไหล่ของหวังอวี่พร้อมหลับตาลง
สำหรับหวังอวี่ หลังจากสัมผัสได้ถึงความตื่นตระหนกของปีศาจก็พึมพำกับตัวเองว่า “เขาทำอันใดลงไป เหตุใดปีศาจตัวนี้ถึงกลัวเขาเพียงนั้น”
ในตอนนี้เอง หวังอวี่เห็นปีศาจจิ้งจอกปรากฏขึ้นและลอยอยู่ตรงหน้า ลู่เฉินลุกขึ้นยืนและยื่นมือออกไปคว้าร่างโปร่งแสงนั่น ราวกับว่าเขากำลังจะจับปีศาจ
ไม่เพียงเท่านั้น ยังมีโซ่ตรวนที่พันธนาการปีศาจจิ้งจอกตัวนี้เอาไว้ด้วย
ปีศาจจิ้งจอกกรีดร้องอย่างเจ็บปวด ขณะที่หวังอวี่รู้สึกหวาดกลัว
และแล้วสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
ยามนี้ จู่ ๆ ก็มีชายวัยกลางคนปรากฏตัวขึ้นกลางห้องโถง ชายผู
